Zondag 15 maart gaat de jeugd onze eredienst verzorgen! We kijken er allemaal naar uit en heten ook iedereen welkom die wil komen luisteren, kijken en meezingen.
Wekelijkse kerkdienst
« december 2008 | Hoofdmenu | april 2009 »
maart 2009
maart 13, 2009
MIST
Ga eens even met me mee naar wat waarschijnlijk de meest mistige avond in de wereldgeschiedenis is geweest. Het tafereel is heel simpel, je zal het wel onmiddellijk herkennen. Een terrein met kromgetrokken bomen. De grond bedekt met grote rotsblokken. Een lage stenen omheining. En een donkere, nevelige nacht.
Zoem nu in op het beeld. Kijk doorheen dat mistig gordijn. Zie je daar die ene figuur ? Wat doet hij ? Plat op de grond ligt hij. Zijn gezicht is vol vuil en vocht. Tranen ? Zijn vuisten slaan op de grond. Zijn ogen zijn wijd opengesperd vol angst. Zijn haar kleeft van het zoute zweet. Die rode plek op zijn voorhoofd, is dat bloed ?
Die man daar, dat is Jezus. Jezus in de tuin van Getsemane.
Waarschijnlijk heb je al ooit wel ergens een afbeelding van dit moment gezien. Dan zag je Christus in een wit kleed knielend naast een grote rotsblok. Zijn handen vredig gevouwen in gebed. Een serene blik op zijn gezicht. Misschien zelfs een lichtgevende halo boven zijn golvende haardos.
Wel, de artiest die dit schilderde heeft niet het Markus-evangelie als basis voor zijn kunstwerk gebruikt. Toen Markus over deze pijnlijke nacht schreef, gebruikte hij zinnen als: “Jezus voelde zich onrustig en angstig worden” en: “Hij zei tegen hen: ‘Ik voel me dodelijk bedroefd’ en: “Hij liep nog een stukje verder, liet zich toen op de grond vallen”.
Lijkt deze beschrijving op de heilige Jezus die rustig afwacht in de palm van Gods hand ? Nauwelijks. Markus gebruikt zwarte inkt om deze scene te beschrijven. We zien een angstige, overspannen, met zichzelf strijdende Jezus. We zien: “een man die het lijden kende” (Jes 53) vechtend met angst, met aangegane engagementen, reikhalzend naar vrijstelling ervan. We zien Jezus in de mist van zijn huilen, in de mist van zijn brekend hart.
De schrijver van de brief aan de Hebreeën zou daar later over schrijven: “Christus heeft tijdens zijn leven op aarde onder tranen en met luide stem gesmeekt en gebeden tot hem die hem kon redden van de dood” (Hfdst 5).
Wat een portret wordt ons hier geschilderd. Jezus te midden de pijn. Jezus bevend van angst. Jezus badend in – neen, niet in heiligheid – badend in menselijkheid.
De volgende keer dat de mist u vindt, denk dan terug aan Jezus zoals hij was in die tuin van Getsemane. De volgende keer als ge denkt dat niemand u begrijpt, lees dan Markus 14 (nog) eens. De volgende keer als uw zelfmedelijden u zegt dat niemand om u geeft, ga eens naar Getsemane. En de volgende keer dat ge u afvraagt of God ècht wel de pijn kan voelen die over deze planeet heerst, luister naar hem als hij aan het pleiten is daar tussen die verwrongen bomen. De volgende keer het uw lot is om te lijden, let op. Het kan het moment zijn dat ge het dichtste bij God zijt dat ge ooit zult zijn op deze wereld. Kijk goed toe, misschien is de hand die u uit uw mist leidt wel een hand waarvan de palm doorboord is.
