Een paar maanden nadat de jonge Brodzky zich aan de universiteit
had ingeschreven, werd zijn vader ziek en stierf. De jonge kerel ging naar
huis, begroef zijn vader en trouwde met Lila. Het koppel ging boven de
boekhandel wonen en Brodzky baatte de winkel uit. Het leven te midden de boeken
ging hem perfect af, maar Lila voelde zich er verstikken. Ze wilde meer
avontuur in haar leven en dacht dat te vinden toen ze een producer ontmoette
die onder de indruk kwam van haar mooie stem en haar uitnodigde om met een showorkest
een tournee te maken doorheen Europa. Brodzky was helemaal kapot toen ze het
hem vertelde. Maar toen ze vertrok, stak hij zijn hand in de zak van zijn vest
en haalde er een sleutel van de voordeur van de boekenwinkel uit. ‘Je moet deze
maar meenemen,” zei hij. “Er zal een dag komen dat je hem zal willen gebruiken
want je liefde voor mij is niet minder dan de mijne voor jou. Je zal er niet
aan kunnen ontsnappen en op een dag zal je terugkomen. Ik zal er zijn, ik blijf
op je wachten”. Ze gaf hem nog een kus en vertrok.
Om aan de pijn te ontsnappen begroef Brodzky zich diep tussen zijn boeken en begon zo hard te lezen als iemand met een ander karakter zich zou onderdompelen in de alcohol of de drugs. Hij sprak nog weinig, deed niet veel meer en kon meestal gevonden worden aan de grote tafel vooraan in de winkel waar hij te midden van stapels boeken op de terugkeer van zijn liefste wachtte.
Zowat 15 jaar nadat ze vertrokken was, rond Kerstmis, kwam ze
inderdaad terug. Maar toen Brodzky opstond van zijn leestafel herkende hij haar
niet. Hij behandelde haar als een willekeurige
bezoekster. “Wilt u een speciaal boek ?” vroeg hij beleefd. Lila was ontsteld. Maar
ze behield haar koelbloedigheid en antwoordde: “Ik zoek inderdaad een boek maar
ik ben de titel ervan vergeten”. En ze vertelde hem een verhaal over twee
kinderen die al vanaf jonge leeftijd dol waren op elkaar. Een verhaal van een
pas getrouwd koppeltje dat boven een boekhandel woonde. Een verhaal over een
jonge, ambitieuze vrouw die vertrok om carrière te maken, groot succes had over
de hele wereld, maar nooit afstand kon doen van een sleutel die haar echtgenoot
haar gegeven had toen ze het huis verliet. Ze vertelde hem het verhaal in de
hoop dat hij zich het verleden zou herinneren, maar zijn gezicht toonde geen
enkel teken van herkenning. Langzaamaan realiseerde zij zich dat hij volledig
was losgekomen van de droom die hij ooit van hun samenleven gekoesterd had, dat
hij niet langer wist waarop hij aan het wachten was en waarover hij nog steeds
verdriet had, dat hij zich alleen het wachten en het rouwen op zich herinnerde.
“Weet ge het niet, ge moet het u herinneren, het verhaal van Lila en Jakob !”
drong ze aan. Na een lange denkpauze zei hij: “Er is wel iets vertrouwds aan
dat verhaal. Ik heb het vermoedelijk wel ooit gelezen en ik denk dat ik het
hier wel ergens moet liggen hebben. Het is waarschijnlijk door Tolstoi
geschreven”.
Lila liet de sleutel uit haar hand vallen en vluchtte weg. En
Brodzky keerde onbegrijpend terug naar zijn leestafel, zich er niet bewust van
dat de liefde van zijn leven, de vrouw waarop hij zo lang gewacht had, gekomen
was en weer was weggegaan.
Tennessee Williams’ verhaal dat hij schreef in 1931 heette, "Iets van Tolstoi" en het herinnert ons eraan hoe gemakkelijk het is om de liefde te missen als ze langs komt. De Bijbel leert: “Let dus goed op welke weg u bewandelt, gedraag u niet als dwazen maar als verstandige mensen. Gebruik uw dagen goed, want we leven in een slechte tijd” (Brief aan de Efeziërs hoofdstuk 5 verzen 15-16). Mis de kans van uw leven niet als de liefde van God voor uw deur staat, maar doe open, praat met Hem, luister naar Hem, neem Hem ernstig.
