Evangelische Kerk Beringen

Kerstmis of ‘De echte Avatar’

Ongetwijfeld heb je al gehoord van de nieuwste filmsensatie Avatar. Het moet een fantastische film zijn (ik heb hem net zo min als jij al gezien). Maar degenen die het kunnen weten spreken over een 3-D cinematografisch equivalent van een 162-minuten durende roller coaster-film die je al onmiddellijk doet verlangen naar een vervolgaflevering ervan.

Maar weet je wat het woord Avatar eigenlijk wil zeggen ? Het wil zeggen: “Een angstaanjagend blauw schepsel dat lijkt op een misvormde nicht van Jar-Jar Binks”. 

Het woord Avatar is afkomstig uit de Hindoegodsdienst en is de term die daar gebruikt wordt voor de op aarde nedergedaalde incarnatie van een of andere (af-)god.

Interessant niet, dat net rond Kerstmis een dergelijke film gelanceerd wordt ? Want de kern van deze feestdag is toch de schokkende, onvoorstelbare en adembenemende waarheid dat de Schepper van hemel en aarde, Jezus, de reële incarnatie van God in deze wereld was.

In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Het was in het begin bij God. Alles is erdoor ontstaan en zonder dit is niets ontstaan van wat bestaat. In het Woord was leven en het leven was het licht voor de mensen. Het licht schijnt in de duisternis en de duisternis heeft het niet in haar macht gekregen.

Het Woord is mens geworden en heeft bij ons gewoond, vol van goedheid en waarheid, en wij hebben zijn grootheid gezien, de grootheid van de enige Zoon van de Vader.

Niemand heeft ooit God gezien, maar de enige Zoon, die zelf God is, die(1:18) de enige Zoon, die zelf God is, dieaan het hart van de Vader rust, heeft hem doen kennen. (Joh 1:1-5; 14; 18).

Denk eens na… de eeuwige alvermogende God, als een fantastisch cadeau ingepakt in menselijk vlees, om hier, op deze planeet, bij en met ons (tenslotte slechts wezens die Hij zelf gemaakt had) te komen leven.

In de film Avatar gaat de hoofdpersoon, Jake, inwonen in een eigen avatar om zo te infiltreren in de samenleving van de plaatselijke schepselen (“Na'vi” genaamd) van een verre planeet. En zeggen dat in het echt de God van het universum, Yahweh, inderdaad is geïncarneerd in een mensenlichaam om hier de voornaamste missie van alle tijden te komen uitvoeren !

De engel zei: ‘Jozef, zoon van David, wees niet bang je vrouw Maria bij je te nemen, want het kind dat ze draagt is verwekt door de heilige Geest. Ze zal een zoon baren. Geef hem de naam Jezus, want hij zal zijn volk bevrijden van hun zonden.’ (Mat 1, 20-21)

Zoals de christelijke popgroep 4Him het uitdrukt: “That’s such a strange way to save the world.” “Dat is toch zo’n vreemde manier om de wereld te redden !”. Wat een wild idee dat God van Zijn hemelse troon zou afstappen om hier op aarde onderworpen te worden aan de slechtheid en de pijnen van een verloren gaande wereld ! En dan nog met de bedoeling om hier te komen sterven ! Te sterven omdat dat de enige manier was om de mensheid nog een kans te geven om met Zijn Vader verzoend te worden, om niet helemaal kapot te gaan.

En dit is Kerstmis: de kerstkribbe overschaduwd door het kruis. Maar wat je niet ziet op deze afbeelding is dat achter dit kruis een weg is, een weg die naar God Zelf leidt. Een weg naar de hemel (ja, gebruik dit oude woord nog maar eens, welke invulling het ook mag hebben). Een weg die open is voor iedereen die zich op Hem wil verlaten.

Als dat niet wereldschokkend was - en is - dan weet ik niet meer wat jouw wereld wèl nog zou kunnen schokken.

Diagnose

Ken je enkele goede doktersgrappen ?
Hier zijn er twee van mijn favorieten:

Dokter: Ik heb slecht nieuws voor u en ik heb heel slecht nieuws voor u. Patiënt: Wel, ge moogt me het slechte nieuws eerst geven. Dokter: Volgens het lab hebben je testresultaten uitgewezen dat ge maar 24 uur meer te leven hebt. Patiënt: Slechts 24 uur! Dat is verschrikkelijk! Wat kan NOG erger zijn ? Wat is dan wel het heel slechte nieuws ? Dokter: Ik probeer u al sinds gisteren te bereiken.

Dokter: Ik heb heel slecht nieuws voor u. Ge hebt kanker en Alzheimer. Patiënt: Wel, ik ben blij dat ik tenminste geen kanker heb.

Ik denk soms dat we allemaal heel diep van binnen zo’n donker dokterskantje hebben. Ik bedoel, zodra we ons een beetje slecht voelen, surfen we naar WebMD.com of Googlen we onze symptomen op het internet om te zien wat er zou kunnen schelen, zelfs nog voor we een afspraak met onze huisarts maken. En als onze vrienden ziek zijn gaan de gesprekken als volgt: Vriend: *Hoest* *Hoest* Ik: Uh oh, Dat klinkt alsof het wel eens de varkensgriep zou kunnen zijn, of beter gezegd het H1N1-virus. Of misschien hebt ge wel die zeldzame ziekte die sarcoidosis genoemd wordt. Vriend: Wat, zijt ge nu ook al een dokter ? Ik: Neen, maar ik kijk op TV naar dr. House, en dat is ongeveer hetzelfde.

Heb je al ooit naar House gekeken? Het is een nogal harde doktersserie over een vereenzaamde, cynische genie-dokter die zijn diagnoses naspeurt zoals bij CSI de wetenschappelijke politieafdelingen criminelen opsporen. Een soort CSI ontmoet Sherlock Holmes dus. House’s karakter bestaat uit brutale, slechte gemanierde omgangsvormen en doet me denken aan een andere soort ziekte, eentje die niet lichamelijk maar spiritueel is. En voor velen onder ons is het de vreemdste ziekte van allemaal. De symptomen zijn eenzaamheid, depressie, gevoelens van waardeloosheid en gebroken relaties... Mensen in deze omstandigheden: “zijn egoïstisch, geldzuchtig, zelfingenomen en arrogant. Ze lasteren God, tonen geen ontzag voor hun ouders, zijn ondankbaar en achten niets heilig. Ze zijn harteloos, onverzoenlijk, lasterziek, onbeheerst en wreed. Ze haten het goede en zijn onbetrouwbaar, roekeloos en verblind. Het genot hebben ze meer lief dan God,” (Dit komt uit de 2de brief die Paulus schreef aan zijn jonge medewerker Timoteus 3:2-4). Wacht eens, is dat geen beschrijving van de figuur dr. House zelf ? Of, herken je misschien enkele van deze symptomen bij jezelf ?

Deze geestelijke ziekte is echt mysterieus, maar wel omdat er in het verleden steeds verkeerde diagnoses en behandelingen op zijn toegepast. Eeuwenlang hebben zogenaamde ‘spirituele experts’ de ziekte geweten aan erfelijkheid, aan slechte ouders, aan een slechte woonomgeving, aan chemische onevenwichten in ons systeem… en ze hebben de ziekte aangepakt met vreemde therapieën en rare medicamenten. Maar die zijn even effectief als wanneer dr. House zou beslissen om een compresje te gebruiken om een massieve tumor te behandelen. De kern van het probleem ligt immers elders, met name ònder de oppervlakte. Ze ligt verborgen in het hart van dr. House, en van ons, en van iedereen op deze planeet. En je vindt die kern niet met een PET-scan of een MRI.

De Bijbel zegt het zo: Diagnose: een gevallen wereld, Risico: 100% mortaliteit. Test resultaten patiënt: * Iedereen heeft gezondigd en ontbeert de nabijheid van God (Rom 3:23). * Zo staat er ook geschreven: ‘Er is geen mens rechtvaardig, zelfs niet één, er is geen mens verstandig, er is geen mens die God zoekt. Allen hebben ze zich afgewend, heel de mensheid is verdorven. Er is geen mens die nog het goede doet, er is er zelfs niet één. (Rom 3:10-12). * Het loon van de zonde is de dood, maar het geschenk van God is het eeuwige leven in Christus Jezus, onze Heer. (Rom 6:23). * Als we zeggen dat we de zonde niet kennen, misleiden we onszelf en is de waarheid niet in ons. (I Joh 1:8).

Deze vernietigende moordenaar ruïneert niet alleen uw leven hier op aarde, hij zal u niet alleen vermoorden op deze planeet, hij heeft ook ééuwige gevolgen, met name het gescheiden zijn van een liefdevolle God voor altijd en altijd. Maar, er ìs Goed Nieuws. Er is een echte en definitieve genezing mogelijk van die ziekte. En het geneesproces is best haalbaar. Behandeling in 4 stappen:

1. Zoals bij de meeste ziektes is de eerste stap naar herstel het erkennen van de realiteit van de ziekte. Je hebt verkeerde dingen gezegd, verkeerde dingen gedaan, verkeerde gedachten gekoesterd… en als gevolg daarvan leef je gescheiden van een volmaakte heilige God. (Lieve God, Ik erken dat ik een zondaar ben...)

2. Besef dat je huidige toestand fataal is. (Vader,zonder Uw vergiffenis is er geen hoop voor mij, niet in dit leven en niet in het eeuwige leven dat komt.)

3. Erken dat alleen de behandeling door de Grote Geneesheer effectief zal zijn. (Ik geloof dat Jezus’ dood in mijn plaats op het kruis op Golgota de enige manier is om Uw vergeving te krijgen.)

4. Neem uw medicijn. (Vader, ik aanvaard wat Jezus voor mij opgeofferd heeft… ik vertrouw U als U zegt dat Hij Mijn enige hoop op redding, op genezing is.)

Als jij via deze behandeling genezing hebt gekregen, zal je weten waarover ik het heb. Het is dan alsof je uit een koude, donkere tunnel in een mooi, zonovergoten paradijs komt waar de lucht zuiver is en je het alles overstelpende gevoel van liefde en vergeving met al je zintuigen ervaart. Als jij nu je behandeling van Jezus gehad hebt, gefeliciteerd !

Geestelijk gesproken ben je nu zelf een arts, en een betere dan dr. House. Je kent de geestelijke ziekte die iedereen heeft en je weet hoe vreselijk de consequenties ervan zijn. Maar… waarop wacht je nu dokter ? Ga erop uit en vertel de mensen die je lief hebt over de behandeling. Doe het voordat de ziekte/de zonde nog meer schade kan aanbrengen in het leven van degenen die je lief hebt. Vooruit, aan de slag ! Mensen hebben je nodig !

Iets van Tolstoi

Tennessee Williams vertelt een verhaal van iemand die ‘vergat’. Het is het verhaal van Jacob Brodzky, een verlegen Joods-Russische jongeman wiens vader een boekhandel had. De oude Brodzky wilde dat zijn zoon naar de universiteit zou gaan studeren. De jongeman zelf wilde echter maar één ding: trouwen met Lila, het meisje dat al sedert zijn kindertijd het meisje van zijn dromen was. Ze was van Franse afkomst en zeer ambitieus, ondernemend, zelfbewust en toch bedachtzaam. 

 

Een paar maanden nadat de jonge Brodzky zich aan de universiteit had ingeschreven, werd zijn vader ziek en stierf. De jonge kerel ging naar huis, begroef zijn vader en trouwde met Lila. Het koppel ging boven de boekhandel wonen en Brodzky baatte de winkel uit. Het leven te midden de boeken ging hem perfect af, maar Lila voelde zich er verstikken. Ze wilde meer avontuur in haar leven en dacht dat te vinden toen ze een producer ontmoette die onder de indruk kwam van haar mooie stem en haar uitnodigde om met een showorkest een tournee te maken doorheen Europa. Brodzky was helemaal kapot toen ze het hem vertelde. Maar toen ze vertrok, stak hij zijn hand in de zak van zijn vest en haalde er een sleutel van de voordeur van de boekenwinkel uit. ‘Je moet deze maar meenemen,” zei hij. “Er zal een dag komen dat je hem zal willen gebruiken want je liefde voor mij is niet minder dan de mijne voor jou. Je zal er niet aan kunnen ontsnappen en op een dag zal je terugkomen. Ik zal er zijn, ik blijf op je wachten”. Ze gaf hem nog een kus en vertrok.

Om aan de pijn te ontsnappen begroef Brodzky zich diep tussen zijn boeken en begon zo hard te lezen als iemand met een ander karakter zich zou onderdompelen in de alcohol of de drugs. Hij sprak nog weinig, deed niet veel meer en kon meestal gevonden worden aan de grote tafel vooraan in de winkel waar hij te midden van stapels boeken op de terugkeer van zijn liefste wachtte.

Zowat 15 jaar nadat ze vertrokken was, rond Kerstmis, kwam ze inderdaad terug. Maar toen Brodzky opstond van zijn leestafel herkende hij haar niet. Hij behandelde haar als een willekeurige bezoekster. “Wilt u een speciaal boek ?” vroeg hij beleefd. Lila was ontsteld. Maar ze behield haar koelbloedigheid en antwoordde: “Ik zoek inderdaad een boek maar ik ben de titel ervan vergeten”. En ze vertelde hem een verhaal over twee kinderen die al vanaf jonge leeftijd dol waren op elkaar. Een verhaal van een pas getrouwd koppeltje dat boven een boekhandel woonde. Een verhaal over een jonge, ambitieuze vrouw die vertrok om carrière te maken, groot succes had over de hele wereld, maar nooit afstand kon doen van een sleutel die haar echtgenoot haar gegeven had toen ze het huis verliet. Ze vertelde hem het verhaal in de hoop dat hij zich het verleden zou herinneren, maar zijn gezicht toonde geen enkel teken van herkenning. Langzaamaan realiseerde zij zich dat hij volledig was losgekomen van de droom die hij ooit van hun samenleven gekoesterd had, dat hij niet langer wist waarop hij aan het wachten was en waarover hij nog steeds verdriet had, dat hij zich alleen het wachten en het rouwen op zich herinnerde. “Weet ge het niet, ge moet het u herinneren, het verhaal van Lila en Jakob !” drong ze aan. Na een lange denkpauze zei hij: “Er is wel iets vertrouwds aan dat verhaal. Ik heb het vermoedelijk wel ooit gelezen en ik denk dat ik het hier wel ergens moet liggen hebben. Het is waarschijnlijk door Tolstoi geschreven”.

Lila liet de sleutel uit haar hand vallen en vluchtte weg. En Brodzky keerde onbegrijpend terug naar zijn leestafel, zich er niet bewust van dat de liefde van zijn leven, de vrouw waarop hij zo lang gewacht had, gekomen was en weer was weggegaan.

Tennessee Williams’ verhaal dat hij schreef in 1931 heette, "Iets van Tolstoi" en het herinnert ons eraan hoe gemakkelijk het is om de liefde te missen als ze langs komt. De Bijbel leert: “Let dus goed op welke weg u bewandelt, gedraag u niet als dwazen maar als verstandige mensen. Gebruik uw dagen goed, want we leven in een slechte tijd” (Brief aan de Efeziërs hoofdstuk 5 verzen 15-16). Mis de kans van uw leven niet als de liefde van God voor uw deur staat, maar doe open, praat met Hem, luister naar Hem, neem Hem ernstig.

Afgeschrikt

Het was een koude, ja zelfs witte kerstnacht. De man in zijn keuken

hoorde een zich herhalend, ongelijkmatig klappend geluid tegen zijn glazen

achterdeur. Hij ging naar zijn raam, deed het gordijn wat opzij, en keek wat er

aan de hand was. Een groepje kleine, bibberende mussen, aangetrokken door de

warmte achter de keukendeur vlogen om beurten vruchteloos tegen het glas van de

achterdeur.

 

De man was wat aangedaan door het zinloze proberen van de vogeltjes. Hij

dacht even na, trok toen zijn jas aan en stapte door de sneeuw naar de ook

verwarmde loods achter het huis. Hij opende de deur ervan zodat de vogeltjes

daar binnenkonden. Hij liet het licht aan en stapelde in een hoek een hoop hooi

op waarin ze zich konden warm houden. Maar de mussen die in alle richtingen

uiteengezwermd waren toen hij naar buiten was gekomen, hielden zich angstig in

de duisternis verborgen.

 

De man probeerde hen naar binnen te lokken. Hij legde broodkruimels op

het pad van het huis naar de loods om hen de weg te wijzen, hij probeerde hen

te lokken door tsjilpend hun geluid na te bootsen, hij probeerde achter de

plaats waar de mussen zich verborgen te geraken en hen dan op te jagen in de

richting van de loods… maar niets hielp. Hij, met zijn grote, lomp bewegende

figuur, joeg hen schrik aan. De vogels konden niet begrijpen dat de rare dingen

die ze hem zagen doen, bedoeld waren om hen te helpen.

 

De man ging terug naar zijn huis en keek of hij de tot voortdurende

koude veroordeelde vogels nog ergens zag rondzwerven. Terwijl hij keek sloeg

een gedachte als een bliksem door hem heen. “Als ik nu eens een vogel zou

kunnen zijn, één van hen, slechts voor even. Dan zou ik ze niet afschrikken,”

dacht hij. “Dan zou ik hen kunnen tonen waar ze warmte en veiligheid zouden

kunnen vinden”. Een andere gedachte drong zich meteen aan hem op. Plots had hij

begrepen wat Jezus die kerstavond, zo’n 2.000 jaar geleden was komen doen                                 .

De Klim… ben je er gereed voor ?

The struggles I'm facing
The chances I'm taking
Sometimes might knock me down
But no, I'm not breaking

I may not know it
But these are the moments that
I'm gonna remember most, yeah...
(Uit The Climb gezongen door Miley Cyrus)

Wel, ben jij gereed voor de klim ? Blijkbaar is Miley Cyrus/Hannah Montana die bovenstaand lied zingt wel degelijk gereed voor haar klim. Ze heeft met haar zowat 16 à 17-jarig verblijf op deze aardbol al begrepen dat het leven hier niet altijd kermis en feesten is.
En ik durf erom wedden dat jij dat ook al wel begrepen hebt. Ik weet natuurlijk niet wanneer dat besef bij jou is doorgedrongen, maar op zeker ogenblik gaat bij ons allemaal het licht op: het leven is meer dan afwassen en feesten alleen, het is soms/vaak ook een berg beklimmen. Het is soms/vaak moeilijkheden en uitdagingen overwinnen. Het voelt soms/vaak aan alsof we met al onze krachten moeten krabbelen en klauwen om over een eindeloos lijkende, niet opzij gaande bergtop te geraken.

Terwijl je luistert naar Miley Cyrus' lied, ontdek je vanzelf de overeenkomsten tussen een echte berg beklimmen en levensmoeilijkheden overwinnen. Dus misschien kunnen we van de techniek van echte bergbeklimmers iets leren over hoe je succesvol bergen op je levenspad kan overwinnen ? Laat me je een dergelijke strategie aanbieden.
Eerst en vooral moet je weten wat soort berg je gaat aanpakken. De hellingen of het terrein dat je betreedt onderschatten, zal je al snel ontmoedigen en tot opgave leiden. Dus wat soort ‘berg’ kom je in je leven tegen ? Op dit moment misschien ?

• Een berg verbroken relaties met mensen en daarachter een heuvel vol eenzaamheid ?
• Een reusachtige K2-berg van gewoonten en verslavingen die je het gevoel geven dat je letterlijk geketend bent aan je pijnen ?
• Een verlies, een tegenslag, een ontgoocheling die zo hoog is dat je er onmogelijk lijkt voorbij te kunnen ?
• Een massieve stapel boosheid en bitterheid die je alle hoop op blijdschap wegneemt ?
Ten tweede, onthoud dat om het even hoe je situatie is, elke berg met succes kan beklommen worden als je drie dingen bij hebt:
• Een medeklimmer
• De juiste uitrusting
• Zelfvertrouwen

Natuurlijk heeft elke mens strijd met de ‘bergen’ in zijn leven, maar weet je, voor een christen is de klim eigenlijk altijd een stuk makkelijker.
Waarom ?

Wel, wij hebben permanent een medereiziger aan onze zijde. De Bijbel leert dat Jezus gezegd heeft: ‘Ik heb dit gezegd opdat jullie vrede vinden bij mij. Jullie zullen het zwaar te verduren krijgen in de wereld, maar houd moed: ik heb de wereld overwonnen.’ (Johannes-evangelie 16, 33)

Dit is een belofte van Jezus waarin Hij zegt dat Hij al elke bestaande berg beklommen heeft, en dat je daaruit moed kan scheppen want dat Hij exact weet hoe je elke hindernis onderweg kan overwinnen. Er is geen pijn, ontgoocheling, verraad of verlies waar je mee kan te maken krijgen of Hij heeft het al doorworsteld, en dat is het soort Gezelschap dat je nodig hebt, en dat je op je levensweg wil vergezellen als je christen bent.

En de juiste uitrusting ? God heeft een geestelijke wapenrusting gereed waar geen aardse wapens doorheen kunnen. Lees daarvoor de brief van Paulus aan de Efeziërs maar eens, hoofdstuk 6, 13-18. Dit stukje begint als volgt: ‘Neem daarom de wapens van God op om weerstand te kunnen bieden op de dag van het kwaad, om goed voorbereid stand te kunnen houden…’.

Tenslotte nog het zelfvertrouwen. Eigenlijk gaat het hier ook om het vertrouwen dat je uit Jezus haalt. Hijzelf beschrijft het zo: ‘De Heer zei: ‘Als jullie geloof hadden als een mosterdzaadje, zouden jullie tegen die moerbeiboom zeggen: “Trek je wortels uit de grond en plant jezelf in de zee!” en hij zou jullie gehoorzamen’ (Lukas-evangelie 17, 6).

Dus hier, bij Hem, kan je jouw grenzeloos vertrouwen halen. Je kan in het gezelschap van je Medeklimmer en uitgerust met de door Hem ter beschikking gestelde bescherming om het even welke berg aan. En je zal de top bereiken en uitzichten te zien krijgen die het allemaal – het bloed, het zweet en de tranen – meer dan waard maken.
Miley/Hannah? Je hebt gelijk, dat zijn de momenten die je je het langst zullen bijblijven, die je je het meest zal blijven herinneren.

MIST

Ga eens even met me mee naar wat waarschijnlijk de meest mistige avond in de wereldgeschiedenis is geweest. Het tafereel is heel simpel, je zal het wel onmiddellijk herkennen. Een terrein met kromgetrokken bomen. De grond bedekt met grote rotsblokken. Een lage stenen omheining. En een donkere, nevelige nacht.

Zoem nu in op het beeld. Kijk doorheen dat mistig gordijn. Zie je daar die ene figuur ? Wat doet hij ? Plat op de grond ligt hij. Zijn gezicht is vol vuil en vocht. Tranen ? Zijn vuisten slaan op de grond. Zijn ogen zijn wijd opengesperd vol angst. Zijn haar kleeft van het zoute zweet. Die rode plek op zijn voorhoofd, is dat bloed ?

Die man daar, dat is Jezus. Jezus in de tuin van Getsemane.

Waarschijnlijk heb je al ooit wel ergens een afbeelding van dit moment gezien. Dan zag je Christus in een wit kleed knielend naast een grote rotsblok. Zijn handen vredig gevouwen in gebed. Een serene blik op zijn gezicht. Misschien zelfs een lichtgevende halo boven zijn golvende haardos.

Wel, de artiest die dit schilderde heeft niet het Markus-evangelie als basis voor zijn kunstwerk gebruikt. Toen Markus over deze pijnlijke nacht schreef, gebruikte hij zinnen als: “Jezus voelde zich onrustig en angstig worden” en: “Hij zei tegen hen: ‘Ik voel me dodelijk bedroefd’ en: “Hij liep nog een stukje verder, liet zich toen op de grond vallen”.

Lijkt deze beschrijving op de heilige Jezus die rustig afwacht in de palm van Gods hand ? Nauwelijks. Markus gebruikt zwarte inkt om deze scene te beschrijven. We zien een angstige, overspannen, met zichzelf strijdende Jezus. We zien: “een man die het lijden kende” (Jes 53) vechtend met angst, met aangegane engagementen, reikhalzend naar vrijstelling ervan. We zien Jezus in de mist van zijn huilen, in de mist van zijn brekend hart.

De schrijver van de brief aan de Hebreeën zou daar later over schrijven: “Christus heeft tijdens zijn leven op aarde onder tranen en met luide stem gesmeekt en gebeden tot hem die hem kon redden van de dood” (Hfdst 5).

Wat een portret wordt ons hier geschilderd. Jezus te midden de pijn. Jezus bevend van angst. Jezus badend in – neen, niet in heiligheid – badend in menselijkheid.

De volgende keer dat de mist u vindt, denk dan terug aan Jezus zoals hij was in die tuin van Getsemane. De volgende keer als ge denkt dat niemand u begrijpt, lees dan Markus 14 (nog) eens. De volgende keer als uw zelfmedelijden u zegt dat niemand om u geeft, ga eens naar Getsemane. En de volgende keer dat ge u afvraagt of God ècht wel de pijn kan voelen die over deze planeet heerst, luister naar hem als hij aan het pleiten is daar tussen die verwrongen bomen. De volgende keer het uw lot is om te lijden, let op. Het kan het moment zijn dat ge het dichtste bij God zijt dat ge ooit zult zijn op deze wereld. Kijk goed toe, misschien is de hand die u uit uw mist leidt wel een hand waarvan de palm doorboord is.

Kom uit die duisternis !

Ik wil je vragen iets voor me te doen. Zoek eens een plaatsje uit waar het volledig donker is en ga daar nu eens eventjes zitten. Een paar minuutjes maar. Maar zorg er wel voor dat het er echt stikdonker is, dat je er echt je eigen hand niet meer voor je ogen kunt zien bewegen. En vergeet niet terug te komen om deze tekst verder te lezen.

OK, daar ben je weer ! Zo in het donker zitten is niet ècht prettig hé. Het voelt raar aan om niet precies te weten wat er rondom je gebeurt. Voor zover jij weet kan daar aan het plafond een Zwarte Weduwe zitten die zich gereed maakt om vanuit haar positie een sprongetje te wagen naar de bovenkant van je hoofd (Ik bedoel de spin, niet haar menselijke naamgenoot). Maar jij zou het niet weten hé, je kan immers niets zien. Het is ook erg verwarrend in die donkere plaats. Je verliest na een tijd alle gevoel voor waar alles staat en je kan dus niet gaan rondlopen want je gaat overal tegenaan botsen.

Maar daar komt het licht terug in die ruimte en je kijkt omhoog en je ziet dat daar geen vies, dodelijk wezentje op het plafond zit, en ook niet op je hoofd, en je kan weer op je gemak rondlopen want je ziet wat er allemaal voor en naast je staat.

Maar wacht nu eens even ! Spreken we nu over dezelfde ruimte ? Ja natuurlijk, maar het verschil zit in het feit dat er nu licht is. En dat licht verandert het hele perspectief. Als je in het donker zit, krijg je de neiging, de stèrke neiging, om op zoek te gaan naar licht.

Realiseer je je dat wij allemaal op dit ogenblik in een donkere kamer zitten ? Geestelijk gesproken dan. De bijbel spreekt daar zelf over. Paulus schrijft aan de gelovigen in Efeze: “Wij hebben te niet worstelen tegen bloed en vlees, maar tegen de … wereldbeheersers dezer duisternis” (6,12).

Hij zegt dus dat de donkere ruimte waarvan hierboven sprake precies ‘onze wereld’ is. De wereld waarin wij leven. We kunnen wel zien wat er zich in de materiële wereld afspeelt, maar we zijn blind voor de geestelijke wereld. Voel jij je ook ‘niet echt prettig’ en ‘raar’ dat je niet weet wat er zich op dit moment in die duisternis afspeelt ? Dat je niet weet of een gevaarlijke geestelijke spin zich voorbereid om je hoofd binnen te dringen ? Of dat je misschien geestelijk tegen van alles op loopt, terwijl je je het niet eens realiseert ?

Weet je wat ? In die situatie heb ik ook ‘een neiging, een sterke neiging,’ om op zoek te gaan naar een licht, een geestelijk licht dat van buiten op mij af komt om me geestelijk bij te lichten. Maar waar vind ik zo’n licht ? “Uw woord is een lamp voor mijn voet, en een licht op mijn pad” schreef de psalmendichter duizenden jaren geleden al (Psalm 119, 105). Inderdaad, dat is de functie van de Heilige Schrift: ons helder licht geven op dingen die in de geestelijke duisternis gebeuren. En daarom is het zo belangrijk dat we de bijbel gaan lezen, meer nog, dat we hem gaan bestuderen. Anders blijven we veel te kwetsbaar voor aanvallen die ons geestelijk bedreigen. Moeilijk te geloven ? OK, laat me u een voorbeeld geven.
In een hoekje in je donkere kamer hoor je ineens een stemmetje dat tegen je begint te spreken. Wat zegt het toch ? Ah, nu begrijp je het: “Ge zijt eigenlijk niks waard”, zegt het. “Bekijk uzelf nu eens. Ge zijt toch ècht niet slank genoeg! En sterk ziet ge er ook niet uit, laat staan dat ge knap zoudt zijn! Bekijk u maar eens in uw adamskostuum, dan snapt ge wel wat ik bedoel. En over uw intelligentie zullen we het maar niet hebben zeker ? Want dan stijgt het schaamrood u helemaal naar uw hoofd…”. Je kruipt nu bijna onder de grond van onzekerheid, maar dan, dan begint ineens het licht te schijnen in die duistere kamer. En dan zie je de waarheid: “Want Gij hebt mijn nieren gevormd, mij in de schoot van mijn moeder geweven. Ik loof U omdat ik gans wonderbaar ben toebereid, wonderbaar zijn Uw werken; mijn ziel weet dat zeer wel”. (Ps 139, 13-14). En plots realiseer je je dat die beschuldigende stem die je in de duisternis hoorde, leugens vertelde. En omdat je nu ziet dat je een ‘handgemaakt schepsel’ zijt van de God Die zelfs dat prachtige universum daarboven minder mooi maakte dan Hij jou maakte. Van wat voor een enorme waarde ben jij toch !
Oei, we zitten weer in de duisternis. Wat wordt daar nu gefluisterd ? “Kom mee naar de kamer hiernaast. Daar kunt ge gratis met alcohol en drugs experimenteren. En er is pornografie met hopen op de computers die daar staan ! Meer nog, er zijn ook gewillige partners genoeg daar!”. Nu, dat klinkt wel aanlokkelijk niet ? En je staat op om erheen te gaan, maar voor je het weet bots je tegen een verborgen scheiding in je huwelijk aan, of tegen je eigen totaal verzwakte lichaam dat je in de duisternis niet had gemerkt, of een SOW-ziekte… Tenzij je misschien eerst dat licht nog eens hebt zien schijnen in die duisternis, dat licht dat je confronteert met :”Dwaalt niet, God laat niet met Zich spotten. Want wat een mens zaait zal hij ook oogsten. Wie op zijn vlees zaait, zal uit zijn vlees verderf oogsten” (Gal 6, 7-8).
Zie je wat ik bedoel ? Ik hoop het, want zonder het licht van Gods Woord ben je zo blind als een vleermuis in een kloof terwijl er volle maan is. Als je Gods Woord laat schijnen, zal je ontdekken waar je staat op je levenspad en zal je gaan zien wat je eigenlijk moet gaan doen met je leven. Samengevat, eigenlijk is het in de bijbel gaan lezen het meest ‘lumineuze’ dat tot nu toe ooit in je gedachten is opgekomen !

Ik las ergens – in een Gideonbijbel als je het absoluut wilt weten – een tekst met de volgende inhoud: “De bijbel bevat het denken van God, de situatie waar de mens zich in bevindt, de vloek die er in de zonde verborgen zit, de weg naar de bevrijding ervan, het geluk van de gelovigen. Zijn leer is heilig, zijn geschiedenis is waar, zijn beslissingen onveranderbaar. De bijbel bevat licht, biedt veiligheid, geeft geestelijk voedsel, troost en bemoedigt de lezer ervan. Het is een reisgids, een pelgrimstaf, een pilotenkompas, een soldatenzwaard en een christelijke wetgeving. Hij ziet het paradijs hersteld, de hemel open, de poorten van de hel gesloten. Hij vertelt over Jezus, de Zoon van God, en over de glorie van God zelf. Hij vult ons verstand, bestuurt ons hart, en stuurt onze voet onderweg. Hij is een mijn vol rijkdommen en een rivier vol blijdschap. Hij wordt je in dit leven gegeven, opnieuw geopend aan het einde van de rit van deze schepping en hij zal nooit verdwijnen”.

Heb je de bijbel al ooit zó bekeken?

Samen, in eenvoud en met blijdschap

 “Is er niemand die we kunnen waarschuwen om bij u te blijven ?” vroeg de internist aan

de vrouw die ging vertrekken. Haar antwoord was kort en zonder enige emotie:

“Neen, niemand”. Het lichaam van haar net overleden dochter zou dadelijk

opgehaald worden om te worden gereed gemaakt voor de begrafenis. Na veel

vertwijfeling had de moeder erin toegestemd om de organen van het hersendode

meisje af te staan om andere zieken te helpen.

 

De alleenstaande moeder verliet het ziekenhuis, alleen. Er was niemand om op te

bellen om bij haar te zijn. Er was niemand om haar te begeleiden in deze

nachtmerrie. Niemand die met haar mee naar huis ging om haar te troosten. Ze

had niemand. “Gelukkig zijn er niet veel mensen in zo’n situatie”, probeerde

een jonge verpleegster die haar nakeek. “Ik ben bang van wel,” antwoordde ik.

Je wordt steeds vaker geconfronteerd met mensen die geen of bijna geen

gezinsleden of nauwe vrienden hebben om hen te ondersteunen als een groot

verdriet toeslaat. In onze onsamenhangende, uiteenvallende en steeds mobielere

cultuur hebben steeds meer mensen weinig mensen met wie ze een echte, diepe

band hebben.

 

Eén van de eerste dingen die de Bijbel leert is: “Het is niet goed dat de mens alleen zij”

(Genesis 2, 18). De mens is niet gemaakt om alleen te zijn. We zijn gemaakt om

samen te zijn. Samen met God. Het “in de avondkoelte wandelen met God in de Hof

van Eden” is het beeld dat ons daarvan in de Bijbel gegeven wordt, totdat de

zonde dat samenzijn breekt want de mensen gaan zich voor Hem verbergen (Genesis

3, 8). Die breuk in het samenzijn met God leidt al snel daarna ook tot een

breuk in het samenzijn tussen de kinderen van God onderling (Genesis3, 12). Ze

gaan elkaar beschuldigen, de onderlinge vrede is weg. En zoveel van wat ge

verderop in de Bijbel leest zijn verhalen van breekbare relaties die eindigen

in steeds verdere verwijderingen tussen mensen omdat de zonde hen steeds verder

en verder van elkaar isoleert.

 

Het kan ons dan ook niet verbazen dat één van de grote gevolgen van de vergeving van die

zonden door Jezus’ offer het ontstaan van de kerk was, de plaats waar relaties

werden hersteld en vernieuwd. Vanaf de eerste Pinksterdag kwamen enkele

duizenden mensen tot bekering en de Heer bracht hen samen in een gemeenschap

van oprechte eenheid (Handelingen 2, 38-41). En die eenheid werd beleefd bij

ontmoetingen van grote groepen gelovigen waar Gods aanwezigheid en liefde werd

ervaren, maar ook bij ontmoetingen in kleine groepjes in privé-huizen voor meer

intieme ontmoetingen waar onder andere ook het Breken van het Brood op Witte

Donderdag werd herdacht. En de mensen die dit van op afstand zagen, keken dan

ook heel verbaasd toe naar wat er daar gebeurde. Wat zoveel eeuwen lang

verbroken was geweest, begon zich nu te herstellen: relaties tussen mens en

God, en relaties tussen mensen onderling.

 

Lukas beschrijft hoe dat samenleven in de praktijk verliep (Handelingen 2, 41-47), en

die beschrijving is ook vandaag nog het ideaal voor christelijke gemeenschappen.

Niet alleen in de grotere feestelijkere samenkomsten genieten van het

samenzijn, van de eenvoud en van de blijdschap die daaruit voortvloeit, maar

ook en misschien zelfs nog meer in de warmte thuis waar mensen in oprechte

gastvrijheid hun vriendschap, hun blijdschap en hun verdriet, kortom hun leven

met mekaar delen op een manier die het uiteindelijk onmogelijk maakt om

geïsoleerd en eenzaam de donkere nacht van verdriet en spijt te moeten ingaan

na bijvoorbeeld het overlijden van een dochter.

 

God maakte ons tot gezelschapswezens: mensen die bedoeld zijn om dingen met elkaar te

delen.