Evangelische Kerk Beringen

Ontkleed of bekleed

 

De ontwerper die de minirok uitvond erkende dat het haar bedoeling was om daarmee mannen te lokken en losse zeden te promoten. Vivienne Westwood, die meehielp aan het creëren van de rock-punk look, zei: “Ik denk dat mode de sterkste vorm van communicatie is die er bestaat. … Mode is voor mij alleen interessant wanneer ze subversief is. De enige reden waarom ik in de mode zit is om het woord ‘conformiteit’ te vernietigen” (Jon Savage, Time Travel: Pop, Media and Sexuality 1976-96, p. 119).

 

 

Ik vind grote vreugde in de HEER, 

mijn hele wezen jubelt om mijn God. 

Hij deed mij het kleed van de bevrijding aan,

hulde mij in de mantel van de gerechtigheid,

zoals een bruidegom een kroon opzet,

zoals een bruid zich tooit met haar sieraden.

                                               Jes 61, 10

 

In de evangelische wereld speelt kleding niet de rol die hij in vele andere religies speelt: geen rituele gewaden tijdens erediensten, geen juwelen vol symboliek of geheiligde wapens, geen verhullende lange kleren of veganistische weefsels om de kledingstukken mee te maken… En toch staat de Bijbel vol verwijzingen naar kleding. Hoe kunnen we dat met elkaar verzoenen ?

 

Wel, laat me eerst even een algemene regel aangeven. Mooie rituele kleding  zoals God zelf ze ontwierp en aan de Israëlieten doorgaf,kleren waarin bijvoorbeeld de hogepriesters in de tijd van het Oude Testament gekleed gingen in de tempel en waarbij elk stukje kledij een symbool was, toonden de relatie tussen God en de mensen in een verhouding van de grote, almachtige Schepper en Drager van deze wereld tegenover de afhankelijkheid en zwakte van het schepsel, de mens.  De kleding dwong respect en eerbied af. Maar tegelijkertijd symboliseerde ze de toekomst, verwees ze naar de (eerste) komst van de Heer Jezus naar deze aarde zo’n 2000 jaar geleden.

 

Ik wil hiervan maar één voorbeeldje geven omdat de volledige uitwerking ervan me anders veel te ver zou leiden. Neem het schitterende blauwe opperkleed van de hogepriester met aan de zoom afwisselend belletjes en granaatappeltjes.

-         De blauwe kleur spreekt van de hemelse oorsprong van het hogepriesterschap.

-         De belletjes spreken van geluid, van wat gehoord kan worden, dus van het getuigen, het spreken           over God.

-         De granaatappeltjes spreken over het vrucht dragen van de mens, over het doen, het werken als            kind van God.

Samengevat: dat kleed illustreert het hemelse, het getuigende en het uitvoerende van Gods plan. En met Christus is dit hemelse, dit getuigende en dit werken in een volmaakt evenwicht op aarde gekomen.

Als je op deze manier de vele kledingstukken die in het OT beschreven staan onderzoekt, krijgen ze allemaal een diepgaande spirituele betekenis. 

 En nu naar vandaag. Waarom zou dit vandaag anders zijn ? Wel, omdat er iets gebeurd is. Jezus, God zelf, is in deze wereld binnengekomen, niet in de vorm van een koning zoals dat zal zijn als Hij terug komt, maar in het lichaam van een gewone mens, als iemand van ons, als een vriend, meer nog een dienaar van ons, mensen. De afstand tussen Gods majesteit en deze vervallen aarde is door Hem geslecht, naar een andere dimensie gebracht zou je kunnen zeggen. Die afstand is door Hem overbrugd. God is nog even groot als vroeger en wij zijn nog even klein als vroeger, maar door Jezus kunnen wij, mensen, God persoonlijk benaderen: door gebed, door Jezus’ voorbeeld te volgen, door te getuigen van Hem en door te doen, te werken waar wij kunnen.

 En toch staan de evangelies en de brieven van o.a. Paulus nog vol verwijzingen naar kleding. Maar dan met een totaal andere invulling. En daar wil ik het nu even over hebben. Er zijn 2 invalshoeken.

 

1. BESCHEIDENHEID TEGENOVER SEKSUALISERING

Onlangs verscheen er een artikel in de krant The Wall Street Journal met als titel: “Why do we let them dress like that ?”. Daarin deed de journaliste Jennifer Moses haar beklag over het feit dat de huidige samenleving toelaat dat haar tieners en zelfs haar pre-tieners zich kleden – en ik citeer – “als prostituees”. En ja, deze klacht komt wel vaker aan bod in de media. Maar ze sterft elke keer weer even snel als ze opduikt en daarna is het weer: “business as usual”. En die “business as usual” is allesbehalve een dienst aan onze jonge meisjes en al evenmin aan onze volwassen vrouwen.

 

En toch knijpen ouders, ja, zelfs moeders, een oogje dicht als ze hun dochters zich zo uitdagend zien kleden. Meer nog, ze halen hun Visakaart boven om dit gedrag te betalen, wat nog meer is dan het alleen maar goed te keuren.

 

Zeker, het voelt krachtig aan om zich als tienermeisje te kleden als een volwassen vrouw. ‘Seks heeft een geweldige kracht’, dus moet zich sexy kleden ook wel een machtsgevoel geven. En ja, jongens en mannen verliezen snel hun hoofd als ze zo’n wat hoerig geklede meid voor hun ogen zien paraderen. Maar de maatschappelijke kost is groot.

 

Een voorbeeld daarvan: op 14 juli 2008 verscheen er in de VS een studie in opdracht van de Girl Guides and the Mental Health Foundation waaruit bleek dat de seksualisering van de samenleving ernstige mentale problemen veroorzaakte bij jonge meisjes. Het bleek dat

-         66 % van de onderzochte meisjes geregeld gevoelens van boosheid en verdriet koesterden, en            dat

-         50 % het heel moeilijk had die gevoelens in de hand te houden.

-         40 % van de meisjes kende iemand die zichzelf gesneden had of erger en

-         33 % van hen had een vriendin met een eetstoornis.

-         40 % kende een vriendin die te lijden had van paniekaanvallen en

-         66 % van hen gaf toe minderwaardigheidsgevoelens te ervaren als ze naar foto’s van modellen in           magazines of op TV keken.

 

En nu citeer ik de journaliste van dat artikel in The Wall Street Journal opnieuw: “Wij zijn de eerste mama’s in de  geschiedenis die opgroeiden met de volledige beschikbaarheid van anticonceptiemiddelen… We zijn de eersten die geen angst moesten hebben dat onze reputaties zouden schade lijden, maar die integendeel door onze leeftijdsgenoten werden opgejaagd om onze echte vrouwelijkheid te gaan vinden in de slaapkamer. En neen, niet iedereen trapte in die val. Er zijn kleine groepjes uitzonderingen zoals in de kringen van de orthodoxe Joden, de evangelische christenen en de Mormonen waar geprobeerd wordt hier tegen in te gaan. Maar de algemene situatie is dat de huidige generatie ouders nooit geleerd heeft hoe haar dochters te beschermen, nooit geleerd heeft hoe te voorkomen dat haar dochters hun lichaam veel te vroeg wegschenken”.

 

En nu ga ik terug naar de Bijbel.

- Paulus schrijft aan zijn jonge vriend Timoteus: “Ook wil ik dat de vrouwen zich waardig, sober en ingetogen kleden. Ze moeten niet opvallen door een opzichtige haardracht, dure kleding, goud of parels” (1 Tim 2, 9).

- Iets verder schrijft zelfs Petrus in zijn eerste brief: “Uw schoonheid moet niet gelegen zijn in uiterlijkheden, zoals kunstig gevlochten haar, gouden sieraden of elegante kleding” (1 Petr 3, 3).

- Betekent dit dat volgens de Bijbel vrouwen troosteloze, zwartgerokte en in zichzelf opgesloten figuren moeten zijn ? Natuurlijk niet. In het boek Prediker bvb staat: “Draag altijd vrolijke kleren, kies een feestelijke geur.” (Pred 9, 8). Zich mooi maken mag, wordt zelfs aangemoedigd. Maar waar de Bijbel tegen reageert is tegen onverantwoord gedrag en daar hoort ook kleding bij.

 

In Spreuken 7:10 geeft de Schrift een waarschuwing tegen immoraliteit: “En ziet, een vrouw ontmoette hem in hoerenversiersel, en met het hart op haar hoede”. God waarschuwt hier tegen een vrouw die gekleed is als een hoer. Nu is de vraag die wij stellen: hoe is een hoer gekleed? Nooit een prostitué gezien? In politieseries op TV komt ze dikwijls voor. Ze vertoont zich daar als zodanig; ze kan een undercoveragent zijn; ze kan een heldin zijn; ze kan een slachtoffer zijn; ze kan de slechterik zijn, maar u merkt onmiddellijk dat ze een prostitué is; niemand hoeft u dat te vertellen. Alles wat u moet doen is kijken naar de manier waarop ze gekleed is.

Met andere woorden: de drager communiceert zijn of haar ideaal zelfbeeld, het soort persoon dat hij of zij wenst te zijn. Dat is wat deze experten zeggen. De kleding die u draagt zegt iets over u. Dus is de vraag: Zal wat u doet, of wat u draagt (of juist niet draagt) ervoor kunnen zorgen dat iemand anders in verleiding wordt gebracht ? U zou kunnen zeggen dat de andere partij dat maar voor zichzelf moet uitmaken. Maar dat is niet wat de Bijbel zegt: “Het is goed geen vlees te eten, noch wijn te drinken, noch iets, waaraan uw broeder zich stoot, of geërgerd wordt, of waarin hij zwak is” (Romeinen 14:21) staat daar. Met andere woorden: mensen zijn verantwoordelijk voor elkaar.

 

2. BEKLEED OF OMKLEED

Er is nog één ander element dat ik hier als evangelisch christen niet onbesproken kan laten. In de H. Schrift wordt kleding heel vaak overdrachtelijk gebruikt in de zin van: “Bekleed worden” of “Omkleed worden” met iets. In de brief aan de Galaten 3:27 schrijft Paulus bvb. dat: “allen die door de doop één met Christus bent geworden, hebt u met Christus omkleed”. Aan de christenen in Rome schrijft hij: “Omkleed u met de Heer Jezus Christus en geef niet toe aan uw eigen wil, die begeerten in u opwekt.” (Rom 13, 14).

 

God Zelf wil ons kleed zijn. Hij wil onze mantel van gerechtigheid zijn. Hij wil dat we Gods wil zoeken, en zo nodig zelfs wel eens ten koste van onze eigen wil. Hij wil dat mensen hun zonden belijden, gaan geloven dat Hij de enige weg naar redding is zodat Hij op basis daarvan al onze schulden van ons kan afwassen en ons kan bekleden met zijn beste kleed, nl. met de gekruisigde Here Jezus zelf. Als God dan naar ons kijkt, dan ziet Hij niet meer ons, maar Christus. Wij zijn in Christus. Dat betekent dat God als Hij naar ons kijkt dan Jezus’ rechtvaardigheid en heiligheid ziet, omdat Jezus ons “omhult”. Dat is de kern van de evangelieboodschap en zo innig zijn kleding en geloof dan ook met elkaar verweven.

 

(Dit was een lezing, gehouden op de interreligieuze dialoog van afgelopen najaar)

Liefdadigheid vanuit Evangelisch perspectief

Tekst uitgesproken tijdens de Interreligieuze Dialoog van de stad Beringen oktober 2010

 

Een slang kruipt op zijn buik,

Een vis ademt door kieuwen,

Een christen doet aan liefdadigheid.

 

Het zit in zijn natuur, in zijn geestelijk DNA. Het ene kan niet zonder het andere.

 

Liefdadigheid ! Wat een ouderwets woord ! Maar wat een correct woord ! Liefde + daadkracht, met elkaar verbonden in één begrip. In christelijk perspectief zijn beide begrippen niet van elkaar los te koppelen. Schreef de apostel Johannes al niet in zijn eerste brief:

 

“Hoe kan Gods liefde in iemand blijven die meer dan genoeg heeft om van te bestaan, maar zijn hart sluit voor een broeder of zuster die hij gebrek ziet lijden? Kinderen, we moeten niet liefhebben met de mond, met woorden, maar waarachtig, met daden.” (1 Joh 3, 17-18)

 

En ook Jakobus is heel duidelijk als hij schrijft:

 

Als een broeder of zuster nauwelijks kleren heeft en elke dag eten tekort komt, en een van u zegt dan: ‘Het ga je goed! Kleed je warm en eet smakelijk!’ zonder de ander te voorzien van de eerste levensbehoeften – wat heeft dat voor zin? Zo is het ook met geloof: als het zich niet daadwerkelijk bewijst, is het dood. (Jak 2, 15-17)

 

Als er liefde is, zijn er ook daden. Binnen de Evangelische wereld is in België vooral de organisatie Tearfund belangrijk, evenals haar dochterorganisatie Tearcraft die fair-tradeproducten verkoopt die in ontwikkelingslanden gemaakt zijn en waarvan de opbrengst rechtstreeks ten goede komt aan de producenten. Maar er zijn er ook andere. Vanuit onze (kleine) kerk hier in Beringen werkte iemand gedurende twee jaar op een boot die de wereld afvoer om zowel materiële als geestelijke ondersteuning uit te dragen. Een andere jongeman uit onze kerk werkte twee jaar als orthopedisch technicus in Freetown,  de hoofdstad van het armste land ter wereld Sierra Leone. Resultaat: op een heel natuurlijke, haast spontane wijze ontstond midden in de brousse, in Masakaray, een dorpje waar de mensen nog analfabeet waren, een schooltje en een kerkje dat nu door de overheid erkend is en dat nog altijd door onze kerk hier in Beringen gesponsord wordt. Liefde en daadkracht hand in hand. Onvermijdelijk.

De organisatie die onze technicus naar ginds bracht, heet Youth with a Mission en stuurt bijvoorbeeld ook verschillende hospitaalschepen de wereldzeeën rond. Eén van hen is de Anastasis.

 

 Ik zag persoonlijk hoe de mensen op het schip te werk gaan. In een voetbalstadion in Freetown kwamen duizenden zwaar zieke en gekwetste inwoners bijeen.

 
Dokters, specialisten die op de enorme zeeschepen meevoeren, kwamen naar dat stadion en onderzochten dagenlang de mensen om te zien wie ze konden helpen. Die mensen werden naar de schepen gebracht waar operatiekamers dag en nacht bemand werden om de aangevoerde patiënten te opereren. Vuistdikke gezwellen werden weggesneden. Monden vol rotte kiezen werden gezuiverd. Blinde ogen kregen nieuwe lenzen zodat deze mensen weer konden zien, …

 

Mirakels ? Niet op de manier waarop Jezus mensen genas, maar wel mirakels doordat liefde en daadkracht hand in hand gingen.

 

Tearfund, die andere vzw die zich op ontwikkelingshulp richt, heeft een kantoortje in Vilvoorde van waaruit Vlaamse Evangelische dokters, verpleegsters en technici allerhande naar crisisgebieden zoals Haïti en Pakistan vertrokken. Maar ook lange termijnwerk in de vorm van bijvoorbeeld basisgezondheidsvoorzieningen, onderwijs en HIV/AIDS-zorg gebeurt in landen als Burundi, DR Congo, Bangladesh, Burkino Fasso, Madagaskar…. Op dit kaartje kan u zien waar Tearfund overal aan het werk is. Ze zorgen ervoor dat er straatkinderen worden opgevangen, microbedrijfjes worden opgestart, ziekenhuizen worden bemand enzovoort.  Liefde en daden hand in hand.

 

Maar Evangelische christenen van hier, uit onze eigenste regio zijn ook actief op lokaal terrein: in de opvang van een kind-soldaat in hun gezin bijvoorbeeld, in de strijd tegen de vrouwenhandel, in hulp aan vluchtelingen in het opvangcentrum van Heusden-Zolder, aan kinderopvang voor kinderen in een zwakke gezinssituatie (Kinderhuis) of in de strijd tegen armoede gewoon in onze eigen provincie. Dat engagement voor een rechtvaardigere wereld zit zelfs in de structuren van de Evangelische kerken ingebakken door de systematische aanstelling van diakenen die zich specifiek om dergelijke thema’s bekommeren.

 

Terecht Wantrouwen

Er is veel wantrouwen over wat er met het geld gebeurt dat wij, gewone mensen, aan de grote hulporganisaties geven voor het goede doel. Over hoeveel procent ervan verloren gaat aan bureaucratische rompslomp of wordt achterover gedrukt door corrupte regimes, en hoeveel procent komt op de juiste plaats terecht. Dat is een terechte zorg. Ik las in een krant van het weekend van 20/21 juli dit jaar dat amper 12 van de 20 miljoen euro die de Belgische overheid vrijmaakte voor de wederopbouw van Haïti op dat ogenblik al een bestemming gevonden had. Let op: een bestemming, wat nog niet betekent dat het al terecht was gekomen waar het voor bedoeld was. Zes dagen eerder verklaarde woordvoerder Cnockaert van Haïti Lavie 12-12: “Gemiddeld 31 procent van de fondsen die via de actie 'Haïti Lavi 12-12' werden ingezameld, zijn al besteed aan de noodhulpacties". Dus respectievelijk 60% en 32 % was 7 maanden na de ramp ergens aan besteed of ergens voor opzij gezet. In vergelijking daarmee heb ik het resultaat van de Evangelische NGO’s ‘Hart voor Haïti” waar op dat moment alle 100 % terecht gekomen was (www.hartvoorhaiti.be) en van de giften via Tearfund waarvan 80,5 % al gebruikt was (http://www.tearfund.be/ ).

Wat wil ik hiermee zeggen ? Dat betrouwbaarheid en efficiëntie veel meer gegarandeerd zijn  door te werken met eerder kleinschalige initiatieven die bijvoorbeeld geworteld zijn in christelijke verbanden tussen mensen van hier en locale mensen ginds. Niet alleen is het onderlinge vertrouwen tussen de partners veel groter, de resultaten kunnen ook veel sneller en doelgerichter bereikt worden. Mag ik u een verhaaltje vertellen, om dit te illustreren.

Olifant en Muis waren elkaars beste vrienden. Op een dag zei Olifant: “Muis, laat ons een feestje geven”. En van heide en verre kwamen dieren naar hun feestje afzakken. Ze aten. En ze dronken. Ze zongen. En ze dansten. En niemand feestte er meer en danste er harder dan Olifant. Nadat het feestje afgelopen was riep Olifant uit: “Muis, ben je al ooit op een feestje geweest dat gezelliger was dan  dit feestje ? Wat een plezier hebben we gehad”! Maar Muis gaf geen antwoord. “Muis, waar zijt ge ?” riep Olifant. En hij keek rond om te zien waar zijn vriend gebleven was. En toen sprong hij een gat in de lucht van schrik. Daar, aan zijn voeten lag Muis. Zijn kleine lijfje diep weg gezakt in het stof en de bladeren. Hij was plat getrapt onder de wilde sprongen van zijn grote vriend, Olifant”.

Dat gebeurt vaak ook in de hulpverlening door reusachtige organisaties die mekaar voor de voet lopen en de plaatselijke mensen vergeten, zelfs vertrappelen onder het geweld van hun inzet. Kleinere, doelgerichte organisaties zijn veel efficiënter en kunnen soepeler inspelen op de plaatselijke noden waar ze aan de slag gaan.

 

Het verleden

Ik wil nog heel even terug kijken in het verleden. Als we zien wat de christelijke bewegingen door de eeuwen heen gedaan hebben voor de samenleving waarbinnen ze zich bewogen, zou iedereen eigenlijk in ongeremde bewondering voor hen moeten staan. Duizenden ziekenhuizen, weeshuizen, scholen en universiteiten, opvangtehuizen voor verslaafden en sociaal uitgestotenen zijn door hen gesticht. Gronden werden door abdijbewoners in cultuur gebracht, irrigatiekanalen werden gegraven… en droegen zo bij aan de rijkdom van de landen waar ze actief waren.

 

• Sociale acties leidden tot afschaffing van bijvoorbeeld slavernij of het weer aanvaardbaar maken van melaatsen en andere zieken of gehandicapten in de samenlevingen. De rijke sociale voorzieningen in een land als België kwamen er grotendeels onder druk van christelijke organisaties. Dit alles werd gedaan door 10.000-den mensen – zendelingen, lekenhelpers, ja, ook paters en nonnen – die heel hun leven ter beschikking stelden van de minder begunstigden in dit leven. Ook vandaag zijn dergelijke christelijk geïnspireerde mannen en vrouwen op dezelfde manier aan de slag. In Vlaanderen en ver daarbuiten zijn er christenen actief in de armenzorg, het gevangeniswerk, strijd tegen vrouwenhandel, vluchtelingen ziekenhuis- en gevangenisbezoeken…  Dat gaat zelfs zo ver het ook  Evangelischen waren die aan de basis van onze moderne zorg voor dieren. De christelijke politicus Wilberforce, de grote man in de strijd tegen de slavernij, heeft met anderen de Royal Society for the Prevention of Cruelty to Animals opgericht. Die RSPCA of smipel gezegd de Dierenbescherming heeft wereldwijd grote invloed gehad op de bescherming van dieren. Ze hebben er voor gezorgd dat er betere leefomstandigheden kwamen en dat er meer aandacht gegeven werd aan het lot van dieren. Dus dierenliefhebbers — koester die evangelischen!  

Waarom ? Wat is de drijfveer van de Evangelisch Christenen, wat is de Bron van hun engagement ?

 

Wel, er zijn twee antwoorden op die vraag.

 

1. Gods Woord.

-          Liefdadigheid is geen verplichting voor een christen, maar gebeurt vanuit de vrijheid die God aan elk van Zijn kinderen gegeven heeft. Bijvoorbeeld als Jezus over Zichzelf zegt:

 

“Dus wanneer de Zoon u vrij zal maken, zult u werkelijk vrij zijn”. (Joh 8, 36)

 

2. Gods voorbeeld

-          De dankbaarheid voorde eigen bevrijding. God heeft Zelf het voorbeeld gegeven toen Hij om ons te redden niet alleen materiële en emotionele hulp heeft gegeven (zoals wij mensen in nood proberen te helpen), maar dat Hij, omdat er zonder het niet ging, zelfs Zijn eigen Zoon heeft geofferd tegen een zeer wrede kostprijs: de kruisdood.

 

“Want God had de wereld zo lief dat hij zijn enige Zoon heeft gegeven, opdat iedereen die in hem gelooft niet verloren gaat, maar eeuwig leven heeft”. (Joh 3, 16) 

 

-          Paulus geeft ons op zijn beurt een voorbeeld van hoe wij dit kunnen vertalen in ons leven. Hij schrijft:

 

“Vrij als ik ben ten opzichte van iedereen, ben ik de slaaf van iedereen geworden om zo veel mogelijk mensen te winnen”. (1 Kor 9, 19)

 

Alhoewel hij vrij is en dus niets hoéft te doen, gaat hij vrijwillig tot het uiterste om andere mensen te dienen. Het is een vorm van dankbaarheid voor wat hijzelf gekregen heeft: het eeuwige leven bij God. Dat is een positieve stimulans, geen afgedwongen of gemanipuleerde redenering. Het komt van binnenuit. Daarom dat liefdadigheid in het christelijk denken een basisingrediënt is. En tor eer van God !

 

 

DE KAMER

Ik wil u nog eens een verhaal vertellen. Het heet “De Kamer”. Maar eerst wil ik u de omstandigheden waarin het verhaal werd geschreven toelichten. Het is van de hand van de 17-jarige Brian Moore. Van school uit moest hij een verhaal schrijven met als onderwerp: “Hoe de hemel eruit ziet”. “Het is een fantastisch onderwerp,” zei hij later tegen zijn vader. “Het is echt ook een verschrikkelijk goed verhaal geworden. Een bom. Het is het beste wat ik ooit schreef.”   

Het was ook het laatste verhaal dat hij ooit schreef.

Brians ouders hadden zijn enthousiasme over zijn verhaal al helemaal vergeten toen een neef tijdens het opruimen van het schoolkastje van Brian in de Teary Valley High School de vertelling terugvond.

Brian was nog maar enkele uren dood, maar zijn ouders wilden wanhopig zoveel mogelijk stukjes van zijn leven rondom zich verzamelen. Amper twee maanden voordien  had hij het verhaal geschreven, maar het was pas na zijn dood dat zijn ouders zich herinnerden dat hun zoon zijn visie op wat de hemel zou zijn had neergeschreven. Zijn moeder zei: “Toen we het lazen maakte het zoveel indruk op ons dat we het met iedereen wilden delen”.

Brian Moore stierf terwijl hij op weg naar huis was na een bezoekje aan een vriend in een auto-ongeval. Hij raakte nog levend en wel uit de auto, maar stapte op een hoge elektriciteitskabel en werd geëlektrocuteerd. Zijn ouders kaderden zijn verhaal in en hingen het op tussen de familieportretten in de leefkamer. “Ik denk dat God hem gebruikt heeft om ons en iedereen iets duidelijk te maken,” zei zijn moeder. “Ik denk dat het de bedoeling was dat wij het zouden vinden en er iets mee zouden doen”. Hoe het ook zij, zijn ouders maakten zijn visie op de hemel bekend. 

Nu lees ik u het verhaal van Brian voor

“In die plaats tussen wakker zijn en dromen vond ik mezelf terug in een kamer. Er waren geen duidelijk herkenbare aanwijzingen, behalve die ene muur die vol stond met kasten vol steekkaarten. Het waren van die kaarten die ook in bibliotheken gebruikt worden  met de gegevens van auteurs en onderwerpen volgens alfabet. Maar deze steekkaarten waren overal, van de vloer tot het plafond en schijnbaar eindeloos in alle richtingen en ze hadden heel vreemde opschriften.

Toen ik korter bij die muur van steekkaarten kwam was de eerste titel die mijn aandacht trok: “Meisjes die ik graag had”. Ik opende het kastje en begon door de kaartenbak heen te surfen, maar plots begon ik namen op de kaarten te herkennen en met een klap sloeg ik het kastje terug dicht. Ik herkende elke naam die op die kaartjes geschreven waren en ineens, zonder dat iemand het me zei, wist ik waar ik was.

Deze levenloze kamer met al zijn kleine kaartjes was een rauw catalogus-overzicht van mijn leven. Hier waren de daden die ik op elk moment van mijn leven had verricht, klein en groot, zo gedetailleerd dat ik ze zelf voor een groot deel vergeten was, genoteerd. Een gevoel van verbazing en nieuwsgierigheid, gekoppeld ook aan afschuw, begon me onrustig te maken. Ongestructureerd, in het wilde weg, begon ik kastjes met steekkaarten open te maken om te zien wat er op stond. Soms werden er vrolijke en prettige herinneringen opgewekt. Andere keren werd ik beschaamd en had ik zo’n intense spijt over wat ik las dat ik over mijn schouder naar achteren keek om te zien of niet iemand naar mij aan het kijken was. Een kastje met de naam ‘Vrienden’ bevond zich naast het kastje: ‘Vrienden die ik verraden heb’. De andere titels gingen van het gewone ‘Boeken die ik gelezen heb’ naar het verschrikkelijke ‘Leugens die ik verteld heb’, van ‘Bemoedigingen die ik gegeven heb’ naar ‘Moppen waarmee ik gelachen heb’. Soms waren de steekkaarten ronduit om te schaterlachen in hun gedetailleerdheid: “Dingen die ik tegen mijn broers geroepen heb’ bijvoorbeeld. Met andere kon ik daarentegen helemaal niet lachen zoals ‘Dingen die ik gedaan heb in mijn woede-uitbarstingen’, ‘Dingend ie ik gedacht heb in mijn boosheid op mijn ouders’. Ik bleef mij verbazen over de inhoud van de kaartjes.

Vaak waren er meer kaartjes dan ik verwachtte. Soms waren er minder dan ik hoopte. Ik was overstelpt alleen al door de hoeveelheid leven die op de kaartjes werd verteld. Kon ik echt zoveel gedaan hebben als hier op die duizenden, neen miljoenen kaartjes verteld werd ? Maar steeds opnieuw herkende ik de feiten. En elk kaartje was geschreven in mijn eigen handschrift en ondertekend met mijn eigen handtekening. 

Toen ik het kastje opentrok met de naam: ‘TV-shows die ik gezien heb’ realiseerde ik me dat de kastjes meegroeiden met hun inhoud. De kaartjes waren heel dicht op mekaar gepakt, maar na een hele tijd had ik het einde ervan nog niet bereikt. Ik sloot het kastje, beschaamd, niet zozeer door de lage kwaliteit van de shows, maar door het besef hoeveel tijd ik verloren had voor de televisie.

Toen ik aan het kastje kwam waarop stond ‘Wellustige gedachten’ voelde ik een koude rilling over mijn rug kruipen. Ik trok het kastje naar me toe en nam er een kaart uit. Ik rilde toen ik de gedetailleerde inhoud las. Ik voelde me ziek worden bij de gedachte dat zo’n gedachtegangen opgenomen waren geworden. Een haast dierlijke woede overspoelde me.

Eén gedachte overheerste me nu: niemand mocht deze kaarten zien. Niemand mocht zelfs deze kamer vinden. In een razende woede trok ik de kaarten uit het kastje. De grootte van het kastje interesseerde me niet meer. Ik moest het leeg maken en de kaarten erin verbranden. Maar toen ik de kaarten over de grond wilde uitstrooien, kon ik geen enkele kaart kapot krijgen. Ik werd wanhopig maar wat ik ook probeerde om de kaarten te verscheuren, elke kaart leek wel van staal.  Ik was verslagen, hulpeloos. En ik stak de kaarten weer in hun kistje. Met mijn voorhoofd tegen de muur gedrukt, zuchtte ik vol zelfmedelijden. En toen zag ik het: een kastje met de titel: ‘Mensen aan wie ik het evangelie verteld heb’. 

De handgreep van het kastje was lichter dan die van de andere kastjes. Alsof ze nooit gebruikt was. Ik trok het kastje open en amper de eerste 5 centimeter van het kastje was gevuld met kaartjes.  Ik kon de kaartjes op mijn 10 vingers geteld krijgen. En toen kwamen de tranen. Ik begon te wenen. Snikken kropen vanuit zo’n diepte omhoog dat het pijn deed. Ze begonnen ter hoogte van mijn maag en schudden me dooreen. Ik viel op mijn knieën en huilde. Ik huilde uit schaamte…, om de allesoverheersende schaamte van dit alles. De rijen kastjes met kaarten draaiden doorheen mijn met tranen gevulde ogen. Niemand mocht ooit, ooit van deze kamer weten. Ik moest ze afsluiten en de sleutel weggooien. En toen, toen ik mijn tranen wegduwde zag ik Hem. Neen, alstublieft niet Hem ! Niet hier ! Iedereen maar niet Jezus ! Ik keek Hem wanhopig na toen Hij de kistjes begon te openen en de kaartjes begon te lezen. Ik kon er niet tegen te zitten wachten op de woorden die Hij ging uitspreken. Maar toen ik mezelf er even toe kon brengen om naar Zijn gezicht te kijken, zag ik een verdriet dat zelfs dieper was dan het mijne. Hij leek intuïtief recht op de kastjes af te gaan waar de ergste kaartjes inzaten. Waarom moest Hij ze allemaal, één voor één, nalezen ?

Tenslotte keerde Hij Zich om en keek me vanaf de andere kant van de kamer aan. Hij keek vol medelijden naar me. Maar het was een medelijden dat me niet boos maakte. Ik liet mijn hoofd naar beneden vallen, bedekte mijn gezicht met mijn handen en begon opnieuw te wenen. Hij kwam naar me toe en legde Zijn arm om me heen. Hij kon zoveel gezegd hebben, maar Hij zei geen woord. Hij weende gewoon met me mee.

Toen stond Hij op en stapte naar de muur vol kastjes. Beginnend aan de ene kant van de kamer nam Hij de kaartjes uit de kastjes en begon ze één voor één te ondertekenen. Zijn naam over mijn naam heen. “Neen,” riep ik terwijl ik naar Hem toe rende. Alles wat ik kon zeggen was “neen, neen, neen !” terwijl ik de kaartjes uit Zijn handen probeerde te trekken.  

Zijn naam mocht daar niet op staan. Maar daar stond die naam: in het rood, zo sterk, zo donker, zo levend. De naam van Jezus bedekte mijn naam, Hij had getekend met bloed. Zachtjes nam Hij de kaart weer van mij af. Glimlachte verdrietig en ging verder met ondertekenen. Ik zal wel nooit begrijpen hoe Hij het deed, maar het ging zo snel en ineens had Hij gedaan. Ik hoorde Hem het laatste kastje dicht doen en weer naast me komen staan.

Hij legde Zijn handen op mijn schouders en zei: “Het is volbracht”. Ik stond op, en Hij leidde me uit de kamer. Er was geen slot op de deur. Moesten er dan nog kaarten volgeschreven worden ? 

 

Open de juiste deur

Je doet de ene deur na de andere open. Maar niemand reageert.

• Je bent nergens welkom om verder te studeren.
• Geen enkele arts weet een oplossing voor je medische problemen.
• Je wilt je huis verkopen maar er dagen geen klanten op…

Het ene na het andere obstakel blokkeert je pad. Alle wegen lijken afgesloten. Heb je ooit de frustratie van het voor een gesloten deur te staan ervaren ?

God gebruikt gesloten deuren om Zijn doel te bereiken

• Hij sloot de baarmoeder van de jonge Sara zodat Hij Zijn almacht kon bewijzen toen ze al lang oud en onvruchtbaar was.
• Hij sloot de deur van het paleis van de farao voor prins Mozes zodat Hij via diezelfde Mozes de ketenen waarmee de Israëlieten waren gebonden kon open breken.
• Hij liet Daniël uit Jeruzalem afvoeren zodat Hij hem in Babylonië kon gebruiken…

En Jezus, ja zelfs Jezus kende de uitdaging van een gesloten deur. Toen Hij een ander levenspad vroeg dat om het kruis heen zou leiden, zei God: “Neen”. Hij zei: “Neen” tegen Jezus in de tuin van Gethsemane zodat Hij: “Ja” kon zeggen tegen ons aan de poorten van de hemel.

Het is niet omdat onze plannen slecht zijn dat deuren gesloten blijven, het is omdat Gods plannen beter zijn dan de onze.

“Mijn plannen zijn niet jullie plannen,

en jullie wegen zijn niet mijn wegen – spreekt de HEER.

Want zo hoog als de hemel is boven de aarde,

zo ver gaan mijn wegen jullie wegen te boven,

en mijn plannen jullie plannen.” (Jes 55, 8-9)

 

Uw gesloten deuren betekenen niet dat God niet van u houdt. Juist het omgekeerde. Ze bewijzen dat Hij heel veel van u houdt. Ga maar eens bij Hem te rade.

 

(Naar een tekst van Max Lucado in zijn boek “God’s Story, Your Story)

 

Hij deed het alleen voor u.

Weet je, toen God deze wereld binnen kwam, toen Hij mens werd, werd Hij die tot dan toe totaal ongebonden was, ineens gebonden.

-         Hij werd de Gevangene van het vlees van Zijn lichaam.

-         Hij werd ineens beperkt door dingen als vermoeidheid: vermoeid wordende spieren, hersenen, oogleden.

-         Vanaf dat ogenblik werd Hij kwetsbaar voor het gezeur van mensen, voor de twijfels over Zijn betrouwbaarheid, voor het ongeloof of Hij al dan niet goed was en of Hij al dan niet de waarheid sprak.

Gedurende meer dan drie decennia was de fysieke grenzeloosheid die Hij in de eeuwigheid had, beperkt tot de lengte van Zijn uitgestrekte armen, werd Zijn snelheid afgeremd tot die van Zijn menselijke voeten, werd Zijn ervaren van de dingen ingekrompen door de grenzen van Zijn zintuiglijke mogelijkheden.

Vraagt ge u nooit eens af of Hij nooit in de verleiding is gekomen om die almacht van Hem - die daar blijkens Zijn wonderen en genezingen die Hij deed voor de mensen rondom Hem - toch nog altijd aanwezig was, terug voor Zichzelf op te eisen ? Heeft Hij bijvoorbeeld nooit:

-         tijdens een lange voettocht door het land misschien, Zichzelf een verplaatsing door de lucht naar de volgende stad gewenst ?

-         Of, als de regen Zijn botten verkilde, heeft Hij dan nooit het weer een handje geholpen om elders te gaan regenen ?

-         Of als de hitte Zijn lippen deed barsten van droogte, heeft Hij dan nooit ervan gedroomd om eventjes naar de Dominicaanse Republiek  geteleporteerd te worden voor een koele verfrissing ?

Als er ooit al dergelijke gedachten bij Hem kwamen boven drijven, dan heeft Hij er alleszins nooit aan toe gegeven. Niet één keer. Denk daar maar eens over na ! Niet één keer heeft Jezus Zijn bovennatuurlijk krachten gebruikt voor Zijn eigen, persoonlijke gemak.

-         Met één woord had die Man die volgens de Bijbel geen steen had om Zijn hoofd op te leggen de harde grond kunnen veranderen in een zacht bed, maar Hij heeft het nooit gedaan.

-         Met een simpel handgebaar had Hij het speeksel dat de soldaten op Hem spuwden, kunnen laten terug kletsen in het gezicht van de spuwer. Maar Hij heeft het niet gedaan.

-         Met het optrekken van Zijn wenkbrauw had Hij de hand van de soldaat die Hem een doornenkroon op Zijn hoofd duwde kunnen laten afvriezen. Maar Hij heeft het niet gedaan.

En weet ge wat daarvan het strafste was ?

-         Niet dat Hij, in een oogwenk, veranderde van een Persoon die niets nodig had, in Iemand die behoefte had aan lucht, voedsel, water en vooral mensen – om het even wie – die hun leven aan Hem wilden overgeven om de eeuwigheid met Hem door te brengen.

-         Niet dat Hij rustig bleef toen Zijn beste vrienden - omdat het er even wat ruiger aan toe ging - op de vlucht sloegen.

-         Niet dat Hij weigerde toe te geven toen de engelen Hem vroegen: “Eén knikje van Uw hoofd, één woord uit Uw mond, en die demonen die U omringen veranderen in gebakken lucht”.

-         Niet dat Hij weigerde Zichzelf te verdedigen toen Hij werd beschuldigd van alle zonden die sinds Adam werden begaan.

-         Ook niet dat Hij bleef zwijgen toen miljoenen veroordelingen in het hemelse gerechtshof over Hem werden uitgesproken - toen de beerput van alle zonden van alle mensen ooit over Hem werd uitgestort - toen de Gever van het licht werd uitgespuwd in de kilte van de zwarte nacht van de zonde.

-         Zelfs niet dat Hij na drie dagen in dat donkere gat geweest te zijn met een glimlach opstond en tegen de duivel zei: “Is dàt àlles waartoe gij in staat zijt ?”.

Dat wàs straf van Hem ! Ongelooflijk straf !

Maar het strafste wat de Man die Zijn hemelse kroon opgaf in ruil voor een doornenkroon deed, was dat Hij dat voor u deed. Alleen voor u.

 

 

 

De wereld mijn verantwoordelijkheid

Als christenen geloven wij niet zomaar in toevalligheden. Amper 14 dagen geleden dreven rookwolken van geweld boven London en andere Britse steden. Op de televisie konden we mensen bezig zien die zich op de meest platte en immorele manier uitleefden op de straten. Het was een grimmige herinnering aan de potentiële gewelddadigheid die verborgen ligt onder de oppervlakte van onze hele samenleving. Het laagje beschaving dat onze maatschappij glans geeft, kan blijkbaar in een oogwenk verdwijnen als de omstandigheden daar aanleiding toe geven. En dat is niet nieuw. Wie had in het begin van de 20^ste eeuw kunnen denken dat het gesofisticeerde, wel opgevoede, cultureel aan zijn top staande Duitsland zo gemakkelijk kon ontaarden in het gruwelijke Derde Rijk van Wereldoorlog 2 ?

 De rellen in het Verenigd Koninkrijk – met hun weerkaatsingen in Brussel en Antwerpen op hetzelfde moment, laat ons dat niet vergeten – kunnen misschien wel veroorzaakt zijn door mensen uit  het sociaal zwakkere deel van de bevolking, en bij alle rellen zijn er wel haantjes-de-voorsten die diefstallen plegen en het geweld aanstuwen, maar wat mij deze keer zo opviel was dat de deelnemers een doorsnede bleken te zijn van allerlei soorten mensen: jong en minder jong, afkomstig uit zowel de lagere en de middenklasse tot de rijken toe, mannen en vrouwen, Aziaten en zwarten en blanken… In Het laatste Nieuws van 12 augustus stonden foto’s van gearresteerde deelnemers die aan elk van deze categorieën beantwoordden. Van miljonairsdochter Laura Johnson tot illegale immigrant Jean Paul Brown, van de sociale werkster in spe Natasha Reid tot de Olympische ambassadrice Chelsea Ives, van de 11-jarige naamloze op de foto tot de 42-jarige liefdadigheidswerker Barr Naine…

 Het lijkt erop dat mensen met een volstrekt leeg strafblad en met een volstrekt stabiele achtergrond gewoon op de juiste (of moet ik zeggen verkeerde) plaats terecht kwamen op het juiste moment en daar de spontane, schokkende beslissing namen om mee te doen aan de plunderingen en het geweld. De vraag is: waarom ?

Kiezen

In feite is dit iets wat ook in ons eigen leven gebeurt, zij het in minder extreme vormen. Er doet zich een gelegenheid en we komen in een situatie terecht dat we een keuze moeten maken: meedoen aan iets verkeerds (maar erg verleidelijk), of het goede doen en dus weg wandelen.

Wij zijn allemaal geschapen met een Goddelijke ziel in ons, maar we hebben ook allemaal een boosaardige aard in ons. Het is moeilijk om te weten hoe een mens in de hitte van een moment zal kiezen. Het boosaardige kan opvlammen en daarna moeilijk onder controle te houden zijn, of het beeld van God in ons kan de overhand krijgen.

Het uiteindelijke succes van een samenleving hangt af van de bekwaamheid van haar mensen om de juiste keuzes te maken als ze met dit soort uitdagingen te maken krijgen. We hebben behoefte aan diepgaande en sterke redenen om als we met dergelijke uitdagingen te maken krijgen (zij het fiscaal of moreel, sociaal of relationeel,…) voor het Goddelijke in ons te kiezen boven de boosaardige ik. En daarvoor hebben we een leven nodig dat heel dicht aanleunt bij God zelf. Een leven waarin Gods Geest in ons kan werken. Hoe dat kan leest u wel elders op deze site.Maar, indien men mij een pistool tegen het hoofd zou houden en zou zeggen dat ik ofwel moest knielen voor een afgod ofwel zou sterven, dan weet ik niet – en weet niemand – wat het antwoord zou zijn. Natuurlijk zou ik de kracht van de overtuiging willen hebben om mij te blijven vasthouden aan mijn waarden. Maar dat is in theorie heel mooi. Wij weten niet waarvan we gemaakt zijn tot we geconfronteerd worden met een echte test en daarin slagen of falen.

Voorbeeldig

De dringende boodschap die in deze rellen zit is voor mij dat we nog een lange weg af te leggen hebben. We leven in een oppervlakkig gezien comfortabele wereld en we hebben inderdaad veel om dankbaar voor te zijn. Maar de kernwaarden lijken niet erg diep verankerd te zitten. We weten misschien wel hoe we goede artsen, advocaten en boekhouders moeten vormen, maar het lijkt erop dat we niet al te goed zijn in het vormen van hoogstaande menselijke wezens.  

Wat betekent dat voor mij ? Moet ik blijven wachten tot het geweld en het onrecht voor mijn deur staan ? Want de politie heeft misschien wel de controle over de straten terug genomen, maar het fundamentele probleem is gebleven. Of heb ik een verantwoordelijkheid om de wereld nu al te confronteren met een betekenisvolle boodschap. Als christen voel ik aan dat ik een unieke verantwoordelijkheid heb om meer mensen te bereiken met de hoge standaarden die God ons in de bijbel gegeven heeft, en met de praktische methode die Hij aanreikt: leven met Hem en door Zijn Heilige Geest. Martin Luther King zei ooit: “De uiteindelijk maat van een mens is niet waar hij staat in momenten van blijdschap en gerieflijkheid, maar waar hij staat op momenten van uitdaging en controverse”.

 Als wij als christenen dit niet doen, wie dan wel, en als we het nu niet doen, wanneer  dan wel ?

 

Een mens is dood. Hij heette Osama.

Ik weet niet hoe het bij u aankwam, maar toen ik hoorde van de dood van Osama Bin Laden kwam er spontaan een gevoel van blijdschap in me op. Ik merkte al snel dat ik niet de enige was met die reflex. En toen, sorry voor de andersdenkenden, dacht ik er ineens aan dat wij (ik) vierden dat er iemand dood was gegaan ! Kan dat zomaar ?

Herinner u de bevrijding van het Israëlische volk uit Egypte. Ja, de zee spleet open en het Joodse volk ging er doorheen omdat de zeebodem plots droog lag, en toen keerden ze zich om en zagen de dood van hun uitbuiters plaatsvinden. En ze begonnen, onder leiding van Mozes, te zingen en te feesten (Ex 15). En ook Miriam gaf leiding aan de Israëlische vrouwen en ook die begonnen te dansen en te zingen tot eer van God. 

Maar… er is hier geen sprake van een wraaklied of van een “boontje komt om zijn loontje”. Er is een Joodse oud verhaal dat de engelen mee wilden zingen met Mozes en de kinderen van Israël, maar op het moment dat zij hun eerste noot zongen, kwam God tussenbeide en zei: “Stop. Vandaag wordt er niet gezongen, want weet je wel wat er gebeurd is, die Egyptenaren, die schepselen van Mij, zijn dood gegaan in de zee, daar kunnen jullie toch niet bij gaan zingen! Alleen degenen die zèlf uit de diepte komen, de kinderen van Israël, die mogen zingen. En bovendien, volgens een oude Joodse wijsheid, moeten ze zingen met tussenpozen. Daarom is er nog steeds een stukje wit in de Hebreeuwse tekst. Af en toe een adempauze, want zelfs zij mogen op die dag niet zomaar ononderbroken zingen. Ook voor hen zijn er momenten van stilte, om de slachtoffers te gedenken. Als dit geldt voor de Joodse houding ten opzichte van hun Egyptische slavendrijvers/moordenaars, zou dit dan niet ook voor ons gelden tegenover moordenaars als Bin Laden ?

Natuurlijk duiken er hierbij nu allerlei vragen bij op. Bijvoorbeeld waarom mochten de engelen niet zingen en de Israëlieten wèl. Tenslotte had God de Egyptenaren zelf gedood ! Wel, wat God zegt is dat dit geen blijde dag voor Hem is. Hij had de Egyptenaren niet geschapen om ze daarna te doden. Maar zij kòzen voor het kwade, en nu moest het kwade weggedaan worden. De Joden daarentegen die zoveel geleden hadden mochten dit wèl vieren, want het betekende voor hen dat God hen bevrijd had. Wij moeten de ogen niet sluiten, het kwade bestaat. Ook in Osama Bin Ladens leven. En God is de enige die ons aan de overkant van dat kwade kàn brengen, en zàl brengen.

Maar ondertussen zal ik niet feesten. Als menselijke wetten oordelen dat een man van een dergelijke symboolwaarde moet gedood worden zal ik dat aanvaarden, maar feesten ? Neen. Het oudtestamentische ‘een oog voor een oog’ tot iedereen blind is, is niet meer de boodschap van het Nieuwe Testament dat zachtmoedigheid en vergeving hoog in het vaandel voert. Ook Osama Bin Laden was de zoon van een vader en de vader van meerdere kinderen. De dood van deze heel erg misleide man is eerder een reden om te rouwen. Ik zal pas feesten als haat verdwenen is uit de menselijke harten en vervangen is door liefde, eensgezindheid, samenwerking. Ik zal pas feesten als er vrede is op deze aarde. Als mensen niet meer moeten verdrinken of in schuilplaatsen moeten gedood worden omdat ze het kwade belichamen (bewust of onbewust). Als liefde dus de plaats heeft ingenomen die haar toekomt.

 

 

 

 

 

Ge zult Hem zie

Ver weg…, zwakjes…, als een haast onhoorbare echo…, als een onophoudelijk druppelen van een kraan…, gek makend door zijn onophoudelijkheid in de schemerzone tussen slapen en waken. Je wilt het negeren, en dat lukt zelfs. Voor even. Dan is het terug. Eindeloos. Knagend aan de rand van je ziel. Niemand wist het beter dan de vrouw. “En na drie dagen…, en na drie dagen…”, wat had Hij weer gezegd ? “Zal ik opstaan… ?”. Neen, dat kan niet. Gewoon uw dromen voor werkelijkheid nemen, dat is het. Heb ik het me verbeeld ? Ik denk dat Hij het zei toen Hij het had over dat Hij zou vermoord worden zoals een slachtschaap. Maar dat snapte ik toen toch niet. Maar er was toch iets van: “Na drie dagen…” !

Langzaam, vol verdriet naderden de vrouwen het graf. Maar die steen, die loodzware steen die voor het graf gerold was, wie zou die voor hen wegrollen ? Daar waren wel drie sterke mannen voor nodig. Hoe konden zij dat voor mekaar krijgen ? Misschien zouden de soldaten die de wacht hielden hen helpen ? Of de kerkhofbewaker ? De flauwe eerste zonnestralen die door de wolken filterden tekenden een gloeiende rand aan de hemel. Maria moest denken aan de vreemde parallel met de vorige keer dat ze met olie naar Hem gegaan was. Ze had er toen Zijn voeten mee gezalfd. Een ganse pot kostbare olie. Ze had van de waarde ervan vele maanden kunnen leven. En toch was ze nu nog altijd blij dat ze het toen gedaan had. “Ze heeft het juiste gedaan,” had Jezus immers tegen de andere aanwezigen gezegd. En nu zou die zalving het laatste goede zijn dat ze voor Hem kon doen. Maar deze keer was het een stùk harder, een pàk bitterder dan de vorige keer want nu zou het lichaam een doodsgeur afstralen en de wonden en littekens van de geseling, de spijkers, de speer in Zijn zijde zouden hun hart doorsnijden. Maar nog steeds… ver weg…, zwakjes…, als een haast onhoorbare echo…, als een onophoudelijk druppelen van een kraan…: “En na drie dagen…, en na drie dagen…” !

  Maar toen ze opkeken, zagen ze dat de steen al was weggerold; het was een heel grote steen. Toen ze het graf binnengingen, zagen ze rechts een in het wit geklede jongeman zitten. Ze schrokken vreselijk. Maar hij zei tegen hen: ‘Wees niet bang. U zoekt Jezus, de man uit Nazaret die gekruisigd is. Hij is opgewekt uit de dood, hij is niet hier; kijk, dat is de plaats waar hij was neergelegd. Ga terug en zeg tegen zijn leerlingen en tegen Petrus: “Hij gaat jullie voor naar Galilea, daar zullen jullie hem zien, zoals hij jullie heeft gezegd.”’ (Marc 16, 4-7).

 

 

Verbazing, ontzag, zelfs angst… Dat is wat in hen opkomt. Maar het zijn precies deze woorden die wij vandaag nodig hebben. Die wij vandaag opnieuw moeten horen. Leven is meer dan wij de baas kunnen. Leven is breekbaar, leven zal verpletterende momenten meebrengen. Je kan het leven niet vasthouden of beschermen. Maar we hoeven geen angst te hebben. Hij is niet dood. De Man uit Nazaret die gekruisigd was, is opgewekt uit die dood. Jezus, die iedere menselijke strijd meevecht, die zelfs in onze menselijke dood meegaat, is opgestaan. Kijk, het graf is leeg. De dood kon Hem niet vasthouden. Het kwade is overwonnen. En alles, alles is nu veranderd. Hij is voor ons op gegaan, net zoals Hij voorzegd had. Ja, dergelijke dingen zei Hij, keer op keer opnieuw. En ze bleken waar, elke keer opnieuw.

Maar waarom naar Galilea ? Waarom niet naar Jeruzalem ? Of de berg Sion ? Heel eenvoudig. Galilea is thuis. De discipelen zullen Hem thuis zien. En Galilea is ook de plaats waar Jezus het meest gewoond en gewerkt heeft. En het is de plaats waar mensen elkaar kunnen helpen, elkaar kunnen dienen in navolging van wat Hij er heeft gedaan. In Galilea, thuis, zullen de discipelen Jezus terug zien. En wij ook. Thuis !

Want Jezus is niet alleen opgestaan uit de dood. Hij leeft ook nog. Hij verlangt ernaar een relatie met ons te hebben. Dus laat ons ervan bewust zijn dat de opgestane Jezus kan gevonden worden, thuis, in de gewone dingen van het leven. Hij kan ècht aanwezig zijn in ons leven, de Gekruisigde Die nu nog steeds leeft, ook in ons als we Hem toelaten. Laat ons Hem ontmoeten, in ons Galilea, in onze thuis.

 

 

Op zondag 24 april bent u van harte uitgenodigd om samen met de Evangelische Kerk Beringen

Pasen te vieren.

Linkestraat 89
3582 Koersel

Eredienst van 10.00h-11.30h 

Twee dieven

De kruisdood is geen gemakkelijke dood. Gewoonlijk hingen de Romeinen de veroordeelde man met lederen banden of met lange spijkers tegen het hout. Zoals een hulpeloos dier hing hij dan, soms dagenlang, verschrikkelijke pijn te lijden. De dood kwam meestal door verstikking omdat de man, uitgerekt hangend aan zijn polsen, geen kracht meer had om zich nog even op te trekken om een laatste ademtocht te scheppen.
 

In het jaar 33 veranderde de kruisiging van drie mannen buiten de muren van Jeruzalem de wereldgeschiedenis. Het was geen echt ongewone gebeurtenis in het Midden-Oosten. Er hingen daar wel vaker mensen te kronkelen van de pijn. Maar vandaag, 2000 jaar later, spreekt de wereld nog steeds over wat er daar toen gebeurde. Drie mannen stierven op hetzelfde moment, op dezelfde manier, maar toch stierven ze een fundamenteel andere dood.  Laten we hen eens bekijken.

1. Dood met schuld in hem en op hem

Hij was de eerste die die dag stierf. De wet van het land had hem ter dood veroordeeld. Terecht. Een rechter met de volmacht van de Romeinse keizer sprak de doodstraf uit. Deze dief moet een boze man geweest zijn. Waarschijnlijk boos op zichzelf omdat hij zich had laten pakken, boos op de rechter om de uitspraak, boos op iedereen die hem ooit in de steek had gelaten. En blijkbaar bijzonder boos op de man op het kruis naast Hem, Jezus van Nazaret. Hij was niet de enige die boos was op Jezus. Velen deelden die gevoelens met hem. Het was gemakkelijk boos te zijn op Iemand die beweerde het Licht en de Hoop van deze wereld te zijn, en Die daar nu hing en niet eens in staat bleek Zichzelf te redden (Luk 23, 39). En de dief stierf, vol verwijten naar die Jezus. Met zijn schuld in hem en op hem.


2. Dood met schuld in hem maar niet op hem

Aan de andere kant stond een kruis waarop een man hing die het eerst ook nog niet door had. Ook hij maakte een paar schampere opmerkingen (Mat 27, 37-44). Maar terwijl rondom hen de duisternis begon te vallen, ontwaakte diep in hem een licht, een begrijpen. En in al zijn pijn riep hij: “Heer denk aan mij als U in Uw koninkrijk gekomen bent”. Jezus antwoordde: “Heden zult u met Mij in het paradijs zijn” (Luk 23, 40-43). Dit korte gesprek te midden van de vreselijkste pijnigingen is een van de belangrijkste gesprekken geweest die op deze wereld heeft plaats gevonden. De uitgesproken woorden tonen, bevestigen alles wat elders in het Nieuwe Testament staat: iedereen die in Jezus zijn geloof stelt krijgt vergeving van zonden en eeuwig leven. Geloof alleen: dat is genoeg en onomkeerbaar beslissend over ons eeuwige lot (Joh 3, 16-18/ Rom 4, 5…). Deze tweede dief had geen tijd meer om zijn leven op orde te brengen, maar wel om zich toe te vertrouwen aan Jezus. En zo toont hij ons wat er nodig is om bij het eeuwige gezin van Jezus te kunnen gaan horen. Hij stierf, met schuld in hem, maar niet meer op hem. Die was verdwenen. De Rechter van de eeuwigheid had de schuld van hem over genomen.

3. Dood met schuld op Hem maar geen schuld in Hem

Jezus stierf als derde, met het gewicht van de zonden van de hele wereld op Zich. Maar zonder de minste schuld in Zich. En Hij stond op uit de dood met een lichaam vol litteken. En Hij vertoonde Zich aan honderden mensen zoals we in de Bijbel kunnen lezen. Mensen die ervan konden getuigen dat die woorden waar of onwaar waren, want ze leefden nog toen de teksten geschreven werden.

Wat zo bijzonder is aan het voorgaande is dat het eigenlijk ons eigen verhaal is dat hier verteld wordt. WIJ waren daar. We waren daar omdat God daar in onze plaats was. We waren daar omdat wij ook kunnen antwoorden op de uitdaging die Jezus was: afwijzend zoals de eerste dief, of aanvaardend zoals de tweede dief. De woorden maken geen verschil. Het geloof maakt het verschil. En als je geen geloof hebt, vraag God ernaar. Hij is er vrijgevig mee.

 

Voor wie het interesseert, morgen volgt nog een volgende Paasoverdenking op deze plaats.

 

 

 

Op zondag 24 april bent u van harte uitgenodigd om samen met de Evangelische Kerk Beringen
Pasen te vieren.

Linkestraat 89
3582 Koersel

Eredienst van 10.00h-11.30h 

 

Lach niet, Jezus zat op een ezel.

Zondag 17 april is de dag dat we terugdenken aan de meest vermaarde ‘road trip’ die Jezus ooit maakte: Zijn reis naar Jeruzalem op de rug van een ezel. De symboolwaarde van die reis is tegenwoordig voor een groot deel verloren gegaan. Haast niemand, zeker hier in het westen, verplaatst zich nog op de rug van dieren, laat staan op die van een ezel. In de tijd van Jezus waren ezels echter nog alledaags als vervoersmiddel. En toch trok de bewuste trip van Jezus de aandacht van vele voorbijgangers.

Veel voorbijgangers ? Ja, ongelooflijk veel. Het was de week voor het Paschafeest. Op dat feest was elke Jood die in een straal van 22 kilometer rondom Jeruzalem woonde verplicht om naar de stad te komen om het feest mee te vieren en voor alle Joden over de hele wereld was het een droom om ten minste één maal in hun leven in Jeruzalem te zijn op het Paschafeest. Ze kwamen dus van heinde en verre. De historicus Flavious Josephus (een ongelovige Jood trouwens) schrijft over een Paschafeest uit die dagen: “De Romeinse Gouverneur over Palestina probeerde indruk te maken op de keizer door het belang van dit feest te beschrijven. Daarvoor gaf hij de hogepriester het bevel om het aantal lammeren te tellen dat dat jaar geslacht werd naar aanleiding van het Pascha. De hogepriester rapporteerde dat er 256.500 lammeren als offer werden geslacht”. Volgens de Joodse wet waren er minimaal 10 personen nodig om één offerlam te kunnen slachten. Dat zou betekenen dat er een massa van tenminste 3 miljoen pelgrims in Jeruzalem moeten geweest zijn. Het resultaat moet dus geweest zijn dat alles wat Jezus daar in die week gedaan heeft, gebeurde tegen een achtergrond van een dergelijke massa aanwezigen. De hele stad sprak over de intocht van Jezus, en even later ook over de parade van ‘deze Koning’ naar Golgotha. En mensen van over de hele wereld waren er getuige van.

 
Maar waarom trok die intocht zoveel aandacht ? Wel, ten eerste kon het binnenrijden van Jezus, een ondertussen erg bekende rabbi, op de rug van een ezel gezien worden als de vervulling van een oude profetie. Er is een boek in het Oude Testament dat Zacharia heet (naar de naam van de schrijver ervan) en daarin zegt die profeet: “Zie uw Koning zal tot u komen… arm en rijdend op een ezel” (9,9). Jezus was natuurlijk bekend met deze tekst, die voorspelde immers de komst van de aangekondigde Koning/Heiland. Dus Zijn keuze om zo Jeruzalem binnen te komen was zoveel als een outing en een proclamatie van het feit dat Hij die verwachte Koning was. 

Naast deze eerste gedachte was er nog iets belangrijks. Namelijk wat de ezel nièt was. Met name dat hij geen wolk was. Jezus kwam Jeruzalem niet binnen op een wolk. Op een wolk ? Ja. In een ander boek, Daniël, staat: “Ik keek toe in de angstvisioenen, en zie, er kwam met de wolken van de hemel Iemand als een Mensenzoon” (7, 13). Het onderscheid tussen de twee aangehaalde teksten werd op verschillende manieren uitgelegd door de Joodse schrijvers. Sommigen dachten dat er twee Messiassen zouden komen, anderen dachten dat als de Joden rechtvaardig zouden leven Hij op de wolken zou komen, als ze boosaardig zouden leven zou Hij op de rug van een ezel komen. Dus het was geen wonder dat de Joodse leiders ontzet waren door de geste die Jezus hier deed.

Daarnaast, en misschien nog het belangrijkste was dat Jezus niet op de rug van een paard reed toen Hij Jeruzalem binnenkwam. De mensen in de dagen van Jezus waren gewend om Romeinse leiders als overwinnaars de steden te zien en horen binnenkomen op de ruggen van paarden, een indrukwekkend symbool van hun macht. In contrast daarmee hobbelt Jezus dus op de rug van een ezel. Ongetwijfeld een uiting van Zijn nederigheid. Maar ook om de praalzucht van de Romeinse leiders aan de kaak te stellen en te herleiden tot wat het was: een leeg omhulsel. In tegenstelling met die ijdelheid was Jezus triomfantelijke intrede een gevolg van  Zijn daden (genezingen, onderwijs, wonderen,…) voor de mensen, dus niet afgedwongen met macht en geweld. Om het even met welke bedoelingen het ook was, Jezus kreeg niet alleen aandacht van de massa’s mensen die op dat ogenblik in de stad waren, maar ook van Zijn vijanden. Vanaf dit ogenblik lag Hij definitief in een crash-route met zowel de Joodse leiders als de Romeinse overheid. En dat zou leiden tot de schijnbare hopeloosheid die Goede Vrijdag zou worden en de duidelijke overwinning die Paaszondag zou zijn.

 Maar daarover meer in de volgende teksten die deze week zullen verschijnen.